Dezelfde beginzin

Zorgen

‘Ze zeggen dat mannen met baarden gelukkiger zijn.’
Wie?’ roept hij, terwijl hij de ijzeren stang vastgrijpt om zijn hoofd voorbij de deur te steken.

‘Ja, gewoon, de NRC. Wacht even.’ Ze zoekt niet op wie het heeft gezegd.
Het is er allemaal niet makkelijker op geworden. Alles is anders. Het huis, bijvoorbeeld. Haar werktijden. Zwijgen over seks. Wat is er niet veranderd?
‘Misschien moet ik je maar niet meer scheren,’ zegt ze. Hij reageert met twee vlakke handen tegen de muur en valt.
‘Heb je hulp nodig?’
‘Ja,’ liegt hij. Kutwijf, denkt hij en hoort haar zuchten. Haar voetstappen dreunen door in zijn hoofd en hij draait op zijn zij. Hij doet alsof het niet lukt zijn broek op te trekken. Ze tilt hem aan zijn schouders op en drukt hem tegen de muur. Hij is vies.
Zodra de wasmachine draait, spoelt ze haar handen af. Ze loopt terug naar de kamer en betrapt zichzelf. Ze vindt het er niet uitzien hoe hij daar op de bank ligt. Met zijn been, dat ze net in een joggingbroek heeft gefrommeld. Hij kijkt haar niet aan. Ze gaat op het voetenbankje zitten. Ze denkt aan de tijd.
Ze moet mijn bad vol gaan laten lopen. Hij ziet via de spiegel dat het bijna half negen is. Ze zit daar maar. Hoe kan ze nou zo rustig blijven zitten, terwijl ik hier lig? Hij drukt de afstandsbediening in, zodat de tijd in beeld komt. Geen reactie. Hij kan haar net niet zien. Hij zegt: ‘Wanneer komt mijn moeder eigenlijk weer?’
Ze zit op de rand, doet haar bh losser en kijkt naar zichzelf.
‘Ik kan je nog wel beffen, hoor.’
Ze pakt een washandje en wast zijn been. Ze trekt, totdat hij helemaal onder is. Het water verandert. Om half elf laat ze los. In de spiegel ziet ze haar schouders hangen.

Door:Matthijs van Asselt

Standaard