Verhaal #514 • Afgesproken thema: Nonchalant

Tanden op elkaar

Hij had net gedoucht in een cabine die zo vol vrouwenverzorgingsproducten stond dat hij met moeite nog een plekje had kunnen vinden voor z’n voeten. Dat krijg je met blonde meisjes, dacht hij toen hij z’n haren had staan wassen met een naar amandeltjes geurende shampoo.

Druipend stonden hij en z’n naakte lichaam nu op een roze mat. Vanachter de badkamerdeur hoorde hij z’n telefoon gaan, voor de derde keer die ochtend. Hij droogde zich af met een handdoek die precies dezelfde tint roze had als de mat waar hij op stond. Al zou Jeanine waarschijnlijk zeggen dat deze twee kleuren echt niet samen konden. Hij lachte even naar zichzelf in de spiegel. Hij was ook zo’n holbewoner die dat niet zag, hoorde hij haar al verzuchten.
‘Als je mij toch niet had!’ zou ze zeggen.

Vera kwam de badkamer binnenlopen in haar roze pyjama, glimlachte naar de roze handdoek om zijn middel en kuste hem. Hij proefde de kip-pesto van gisteravond naast een vleugje rode wijn.
‘Lekker geslapen, meid?’
‘Als een blok. Het ligt altijd zo lekker naast jou.’
‘Daar ben ik voor.’
Hij pakte zijn tandenborstel uit het bekertje, greep de tandpasta die hij zo lekker vond en stak de borstel in z’n mond precies op het moment dat z’n telefoon weer ging. Na vijftien halen en drie keer overgaan zuchtte hij, trok nog een halve glimlach naar Vera en liep met de borstel tussen z’n tanden naar de slaapkamer.
‘Mhwawlo?’
‘Justin?’
‘Hwe Swchafjuh.’
‘Waarom nam je niet op?’
‘Waf Dwoufche’
‘Anderhalf uur?’
‘Jwah.’
‘Ben je alleen?’
‘Jwah.’
‘Goed zo. Ik heb slecht nieuws voor je.’
Ze bleef even stil, wachtend op zijn reactie. Toen er niks kwam ging ze verder.
‘Het is uit, Justin. Het gaat gewoon niet meer volgens mij. Je communiceert nauwelijks en ik krijg nooit het gevoel dat je om me geeft. Of dat het je boeit wat ik doe. Of dat we samen wat gaan doen. Alsof het je allemaal niks kan schelen. En ik trek dat niet langer.’
‘Mwokeuhj.’
‘Oke?’
‘Jwah.’
‘Oh. Oke. Dit is exact het probleem hè, dat snap je? Wat ben je toch ook een lamme zak! Een lamme, lamme zak! Gatver, dat ik het zo lang bij je heb uitgehouden is een fucking wonder!’
‘Okheuf.’
‘Wat?’
‘Mwoke.’
‘Oh, oke. Oke. Veel plezier met je leven, figuur.’
‘Fdajg swchaft.’
Hij gooide z’n telefoon op het bed en liep terug naar de badkamer. Vera stond onder de douche. Hij rook amandeltjes, vanille en iets van citrus.
‘Was dat die kut weer?’
Hij spuugde.
‘Ja. Ze maakte het uit.’
‘Oh. Kut voor je.’
‘Ach’, zei hij en trok de handdoek van z’n middel.
‘Ach’, zei zij en ze hield het douchegordijn opzij.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard