Verhaal #513 • Afgesproken thema: HVA schrijfwedstrijd: Oranje

Een verhaal over een jongen die op een dag een hoer bezocht

Jij kleren uit.’
Ik trok mijn shirt over mijn hoofd en ik stoeide met de knopen van mijn broek.
‘Mijn sokken ook?’

Door Rajko Disseldorp

Sylvia knikte.
‘Vind je dat niet vies?’ vroeg ik.
Ze pakte mijn handen. ‘Zo, jij aan mijn borsten.’

Ze zat op haar knieën, naakt op het bed. Af en toe keek ze stiekem naar zichzelf in de spiegel. Het stonk in die kleine ruimte.

Ik keek naar Sylvia. Ze was oud, boven de veertig. Sylvia was ook niet heel knap, niet lelijk, meer gemiddeld. Met haar vingertoppen streelde ze mijn lichaam. Over mijn borst en toen langs mijn benen over mijn pik. Ze legde haar hand op mijn schaamhaar.
‘Jij nerveus, hè?’

Ik moest lachen, wat kon ik anders? Helemaal ontspannen zijn, lukte me niet. Ik dacht steeds aan Renske. Het meisje van wie ik echt dacht dat een leven lang met haar mij gelukkig zou maken. Zij wilde niet meer. Ze had me gezegd dat ik alleen maar aan mezelf dacht en ze vond het vervelend dat ik soms mijn mobiel niet opnam. Het lukte me niet er volledig voor haar te zijn.

Sylvia deed een papiertje om mijn al half afgetrokken piemel. Hij was licht stijf. Dat papiertje, daar moest ik aan wennen. Door dat papiertje dacht ik aan de bezoekjes aan mijn oma. Als ik dan een koekje wilde eten, kreeg ik een servetje om onder het koekje te houden. Er mochten namelijk geen kruimels op de vloer komen. Als het koekje op was, had oma al haar kruimels verzameld in haar handen en klopte ze het zo schuddend van zich af. Al die kruimels richting het tapijt. Die piemel van mij had toch maar mooi een gaatje geboord door een servetje. Daar kon ik trots op zijn.

Sylvia pakte een oranje condoom. Hoe haalde ze het in haar hoofd om oranje condooms te gebruiken? Ik kon er gelukkig om lachen. Tijdens het pijpen maakte ze bepaalde kreungeluiden en bewoog ze met haar handen over mijn buik en mijn benen. Ik twijfelde eraan of dat kreunen van haar, nee, ik wist het zeker. Dat kreunen van haar tijdens het pijpen sloeg natuurlijk nergens op. Ik denk dat ze dat deed om mij sneller klaar te laten komen. Dat deden ze allemaal. Ze hadden veel te geile trucjes om te zorgen dat ik snel was.

‘Jij mooie jongen,’ zei ze.
‘Waar kom je vandaan?’
‘Polen.’
‘Moet je nog lang werken?’
‘Hierna huis.’ Ik vond het geil hoe ze aan mijn ballen zat en hoe ze me pijpte.
‘Wat vreemd dat er eigenlijk een spiegel hangt’, zei ik.
‘Ja, maar ik huur dit ook gewoon, weet je.’
‘Sorry. Ik huur jou ook gewoon, weet je.’ Ze lachte zachtjes, maar ik wist niet zeker of ze de grap begreep of dat ze überhaupt door had dat het een grap was.
‘Neuken?’ vroeg ze.
‘Nog even niet. Nerveus.’
‘Dat is goed.’ En toen deed ze iets wat ze daarvoor nog niet deed. Sylvia begon sneller te pijpen, dat had ze niet moeten doen.
‘Dit lekker?’ vroeg ze.

Ik was al gekomen.

Daarna rende ik naar huis. In dat veel te grote bed in die veel te kleine kamer heb ik mezelf in slaap proberen te janken. Het lukte me niet. Natuurlijk moest ik denken aan Renske. Ik pakte mijn telefoon en ik beluisterde haar laatste voicemail. Met die fijne, prachtige stem van haar galmde ze fantastisch door mijn veel te kleine kamer. Ze brabbelde wat over een verkeerslicht.

Ze zei dat mijn leven nu op oranje stond en dat ik het zelf in de hand had of het of het op rood of groen zou springen. Ik was verliefd op haar tegeltjeswijsheden, maar ergens had ze gelijk. Terwijl ze nog allerlei andere dingen zei moest ik denken aan het oranje condoom. Weer moest ik lachen. Ze sloot haar tirade af met: ‘Er zal altijd een dag komen waarop je kunt besluiten het anders te doen.’ En volgens mij ben ik toen vrij snel in slaap gevallen.


Het juryrapport

Het Schrijversgenootschap zegt het volgende over Een verhaal over een jongen die op een dag een hoer bezocht van Rajko Disseldorp:

Goed verhaal, want: Je vertelt de moeilijkheden van een hoerbezoek mooi en in die gedurfde setting prikkel je de fantasie met Renske. Dat sluimert op de achtergrond en dat is mooi. Lekker tempo, goede dialoog.
Verbeterpunt: De metafoor van het oranje stoplicht voelt wat geforceerd. Daarnaast is het jammer dat het liefdesverdriet om Renske zo expliciet wordt uitgelegd. Je eindigt mooier zonder de laatste vier zinnen.
Mooiste zin: “Met die fijne, prachtige stem van haar galmde ze fantastisch door mijn veel te kleine kamer.”


Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard