Verhaal #509 • Afgesproken thema: HVA schrijfwedstrijd: Oranje

Het stoplicht

Dit moeten we vaker doen’, zegt Jolanda en ze pakt Carlo’s hand vast. ‘Ik kan mij de laatste keer dat wij uit zijn geweest niet meer herinneren. Dat is toch erg?’

Door Elize Veldhuisen

Carlo schakelt naar de derde versnelling en schudt haar hand van de zijne. ‘Niet als ik probeer te rijden, schat.’
‘Heb jij ook zo genoten van de voorstelling? Wat een mooi stuk was dat, zeg. Vooral het einde. Ik had dat dus niet verwacht. Volgens mij waren die kaartjes wel godganselijk duur. Hoe kwam je aan die kaarten? Heb je die gewoon gekocht? Hoe kom je eigenlijk aan het geld daarvoor?’
Bij het stoplicht sluit Carlo even zijn ogen en wrijft met zijn duim en wijsvinger tussen zijn wenkbrauwen. Hij probeert niet naar haar te luisteren.
‘Hij is groen!’ Jolanda tikt hem tegen zijn schouder. ‘Je moet wel een beetje opletten, gekkie.’
Carlo zwijgt, opent zijn ogen en trekt de auto op.
‘Hoe kwam je nou aan die kaarten?’, vraagt Jolanda opnieuw.
‘Van werk.’
‘Dat is lief van ze, toch? Dat ze dat zomaar even doen. Of was het niet zomaar? Oh, was je misschien werknemer van de maand? Goed van je schat.’ Jolanda pakt Carlo’s hand weer vast.
‘Kan je alsjeblieft ophouden?’ Carlo trekt zijn hand weer terug.
‘Ophouden, met wat? En jezus, Carlo, laat me nou even je hand vasthouden! Wat is dit nou voor een onzin? Het was toch een leuke avond? Verpest het nou niet.’
‘Ik wil gewoon dat jij even je mond houdt. Je ratelt de hele avond maar door.’ Carlo kijkt naar de weg en ziet in zijn ooghoek dat Jolanda hem strak aankijkt.
‘Ratelen? Ik ben enthousiast dat wij eindelijk een keer weer op stap zijn geweest. Dit doen we nooit.’
‘Nee, vind je het logisch?’ Hij kijkt haar aan.
‘Sorry?’, buldert Jolanda. Carlo ziet dat haar ogen rood en vochtig worden.
‘Het is niet alleen vanavond, Jolanda. Je ratelt altijd maar door. Als ik thuis kom van werk, als we gaan eten, als we in bed liggen. Het stopt niet meer.’
‘Waarom neem je me dan nog mee uit?’
‘Ik wilde er nog wat aan doen, maar ik trek dit niet meer. Thuis zijn voelt al niet meer goed.’
‘Is dat de reden dat je bijna niet meer thuis bent?’
‘Eén van de…’
‘Waar ben je dan?’
‘Dat wil ik nu niet bespreken.’ Carlo merkt dat Jolanda’s houding verandert. Niet zozeer verdrietiger, eerder bozer. Woedend.
‘Waar ben je, godverdomme?’
‘Kan dit thuis?’ Carlo ziet verderop het rode stoplicht en remt af. Hij voelt Jolanda’s handen aan de zijkant van zijn hoofd. De handen duwen zijn hoofd met alle kracht tegen het raam aan. Het rode stoplicht is het laatste dat hij ziet.

‘Mevrouw de Jager? Kunt u mij precies vertellen wat er gebeurd is?’ vraagt de politieagente.
‘Noem me maar Jolanda.’ Ze zit in de ambulance, waar het ambulancepersoneel haar wonden hecht. ‘Mijn man reed door rood. Van links zag ik een auto aankomen. Ik heb hem nog geprobeerd te waarschuwen, maar het was te laat. De auto raakte frontaal zijn kant.’
‘Kunt u mij vertellen waarom hij niet oplette? Was hij met zijn mobiel bezig?’ vraagt de agente.
‘Nee, hij dacht dat het oranje was.’


Het juryrapport

Het Schrijversgenootschap zegt het volgende over Het stoplicht van Elize Veldhuisen:

Goed verhaal, want: De hoofdpersonen worden zeer herkenbaar neergezet. Wie kent nou niet zo’n stel waarbij de ene zich stiekem kapot ergert aan het gereutel van de ander? De spanning is voelbaar.
Verbeterpunt: Het is een cliché, maar probeer meer te laten zien dan te omschrijven. Bijvoorbeeld deze zin: ‘Carlo merkte dat Jolanda’s houding verandert. Niet zo zeer verdrietiger, eerder bozer. Woedend.’ Dit moet je niet opschrijven, dit moeten we zelf begrijpen uit het verloop van de dialoog. Bovendien mag het vrouwelijke hoofdpersonage nog meer een ontwikkeling doorgaan, vooral aan het eind van het verhaal, bijvoorbeeld dat ze ineens heel rustig tegen de agente praat.
Mooiste zin: “Bij het stoplicht sluit Carlo even zijn ogen en wrijft met zijn duim en wijsvinger tussen zijn wenkbrauwen.”


Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard