Tampons

Een bloedend schoolgebouw

KUT’ schreef ze in dikke rode letters op de wc-deur. Carly hield haar tampon tussen duim en wijsvinger zodat het ding een soort pen werd, en haar eigen bloed de inkt. Hij was goed volgezogen want ze had hem sinds gisteravond ingehad.

Ze deed een stapje naar achteren; het woord was donkerrood en slijmerig, net als datgene waar het naar verwees. Toen schreef ze de rest van de tekst op die ze in gedachten had.

Het woord ‘kut’ zat aan Carly vastgekleefd als een korst aan een wond. Wanneer ze door de gangen van school liep hoorde ze mensen het woord fluisteren, giechelend en net hard genoeg. En hoewel de docenten de woorden natuurlijk nooit hardop zeiden, wist Carly dat ook zij dachten: ‘Ik heb jouw kut gezien.’

Carly haalde een rol duct tape uit haar tas en scheurde er een stuk vanaf. De gebruikte tampon plakte ze aan zijn touwtje tegen de deur, zodat hij bungelde naast de woorden die ze geschreven had. Vervolgens pakte ze de fles nepbloed die ze had meegenomen. Ze had liever echt bloed gehad, varkensbloed bijvoorbeeld, maar dit kon ze gewoon bij de feestwinkel krijgen. Een van de tampons die ze bij zich had in een enorme doos, doopte ze in de fles. Toen hij rood was legde ze het ding voorzichtig op de wc-bril.

Haar moeder had gezegd dat Carly niet naar school hoefde totdat de foto’s van haar kut van het internet waren gehaald. Ze belde met de rector en stuurde boze e-mails rond, maar wanneer de foto van de ene site was verdwenen dook hij op een andere weer op. Na twee weken zei haar moeder: ‘Dit krijgen we nooit meer uitgewist, Carly.’ Dus toen moest ze weer naar school.

Carly doopte een tweede tampon in het nepbloed en gooide hem op de grond. Met haar vingers maakte ze nog wat rode vegen op de muur en verplaatste naar het volgende hokje. Ook daar verspreidde ze een aantal bebloede tampons op de bril en op de vloer, sprenkelde wat rode vloeistof rond en werkte op die manier alle wc’s af. Ze keek op haar horloge en zag dat ze goed op schema lag; de eerste docenten zouden pas over een paar uur komen. Toen stopte ze alle spullen weer in haar tas en liep naar de wc’s op de volgende verdieping.

Carly wist niet wiens schuld het nu eigenlijk was. Toen de telefoon onder de deur van haar wc-hokje door werd gestoken had ze wel mensen gehoord, maar die kwamen haar niet bekend voor. ‘Nee! Je kijkt recht bij haar naar binnen!’ riep een stem na de klik van een camera, gevolgd door het geluid van rennende voetstappen en een hoge schaterlach. Iedereen was schuldig, iedereen die de foto gedeeld had, erom had gelachen, of er alleen maar vol afgrijzen naar had gekeken.

Langzaam werkte Carly alle wc’s in het hele schoolgebouw af. Daarna keerde ze terug naar het eerste wc-hokje, de plek waar het allemaal begonnen was, en waar nu in dikke letters stond: “De wraak van mijn kut”. Dit was de eerste nacht die Carly ooit op school had doorgebracht, nu eens door het trappenhuis dwalend, dan weer lezend op de koude tegelvloer van het vrouwentoilet, en het zou ongetwijfeld haar laatste zijn. Bijna vier jaar had ze zich hier thuis gevoeld. Ze sloeg de deur van het wc-hokje hard achter zich dicht zodat de opgehangen tampon heen en weer slingerde aan zijn touwtje.

Standaard