Dezelfde beginzin

De ongelukkigste man die ik ken

Ze zeggen dat mannen met baarden gelukkiger zijn. Ik weet niet of dat waar is, maar de ongelukkigste man die ik ken heeft een kale kin.

Hij scheert zich elke morgen aandachtig met een scheerkwast, zeep en een duur scheermes dat hij ooit voor Vaderdag kreeg.
Die ochtenden, voordat hij voor de badkamerspiegel zijn kin inzeept, liggen de ongelukkigste man die ik ken en ik zwijgend naast elkaar. Het geluid van ruisende lakens, het gevoel van zijn afgekoelde voeten tussen die van mij. Als we een tijdje zo gelegen hebben, hij en ik, kijkend naar het steeds helderder wordende daglicht op de muur tegenover zijn slaapkamerraam, staat de ongelukkigste man die ik ken op en verdwijnt in de badkamer. Ik blijf in bed en ruik de geur van de door ons beslapen lakens, luister met gesloten ogen naar het tikken van de wekker op zijn nachtkastje en het geluid van de stromende kraan. In de boom naast zijn slaapkamerraam schreeuwen vogels de nieuwe dag tegemoet.
Na het scheren ruikt de ongelukkigste man die ik ken altijd fris, naar de nieuwe dag, terwijl ik de geur van afgelopen nacht nog om me heen heb hangen. Hij laat me achter met het nat van zijn kus op mijn voorhoofd.
Ik dwaal door zijn huis, bekijk de ingelijste foto’s van zijn kinderen op de schouw –babyfoto’s, schoolfoto’s, herinneringen aan vakantiehuizen en feestjes- en trek laatjes open op zoek naar iets dat hem doet denken aan mij. Soms leg ik mijn tandenborstel naast de zijne en beeld me in dat hij daar blijft liggen, ook als ik al lang het ruime appartement en de schommelende tram vol forenzen achter me heb gelaten en in mijn studentenkamer aan mijn huiswerk zit.
Misschien moet ik de ongelukkigste man die ik ken eens vragen een scheerbeurt over te slaan en samen met mij in de geur van de afgelopen nacht te blijven liggen. Misschien kom ik dan te weten waarom er geen nieuwe foto’s van feestjes en vakantiehuizen bijkomen, of waarom ik mijn tandenborstel niet naast de zijne mag laten liggen. Misschien is het waar wat ze zeggen en is hij na een dag met een stoppelige kin echt gelukkiger dan voorheen.
Maar misschien wil ik niet dat de ongelukkigste man die ik ken een scheerbeurt overslaat. Misschien wil ik wel blijven liggen waar ik lig, luisterend naar hoe hij zich klaarmaakt voor de dag en mij achterlaat in het warme nest waar we de hele nacht in gewoond hebben. Het voelt veilig zoals het is, vertrouwd.
Ik wil graag gelukkig blijven, liever nog dan dat ik wil dat de ongelukkigste man die ik ken gelukkig wordt. En misschien kan ik dat enkel blijven zolang alles blijft zoals het is. Zo lang hij elke ochtend voor de spiegel zijn baard afscheert.

Standaard