Vreemdgaan

Het besluitvormingsnetwerk

Op het kleed dat uit je rugzak was gekomen lagen we zo dicht mogelijk naast elkaar in het stadspark op wat misschien wel de warmste dag sinds tijden was. Je droeg mijn zonnebril, zo’n goedkope van de Etos met zeer beperkte UV bescherming, net zo optimistisch als snel gekocht bij de eerste zonnestralen aan het begin van het jaar. Als ik je goed wou bekijken moest ik een beetje knijpen met mijn ogen, maar dat was geen probleem.

Een tijdje zeiden we niks. We luisterden naar het geroezemoes van kinderen die iets verderop ondersteboven hingen in het klimrek en we grinnikten om de hond die bij ons bezig was met z’n snuffelstage. We voelden de warmte en we hoopten dat erg geen einde aan zou komen.
Ik moet dit vaker doen, dacht ik. Ik moet dit vaker met jou doen. Mijn agenda maak ik leeg, mijn ontslag dien ik in, mijn leven is dit nu.

‘Het besluitvormingsnetwerk in onze hersenen stelt geen prioriteiten,’ las ik later die dag voor uit Psychologie Magazine en je keek op van je lievelingsboek dat je ook deze zomer weer herlas omdat het je weliswaar niet meer kon verrassen, maar nog wel altijd verwarmen zoals geen ander boek ooit zou kunnen. Ik ging verder: ‘Het buigt zich even serieus over vraagstukken als welke sokken we willen aandoen als hoe we een probleem op ons werk gaan oplossen.’
Een glimlach en je zei: ‘Dus daarom draag je bijna nooit sokken.’
‘Precies. Choose your battles, baby.’

Die avond liepen we door mijn binnenstad naar het centraal station om jouw trein van 23.55 uur te halen. Het kleed naast je lievelingsboek in je rugzak en mijn linkerhand in jouw rechter. Ik was er inmiddels van overtuigd dat één mooie dag een zomer maakte, maar durfde die gedachte nog niet te delen.
Wel besloot ik uit de ruim 500 verhalen in mijn hoofd die ene te vertellen over One van U2 en hoe raar het eigenlijk is dat het liedje op veel bruiloften wordt gedraaid terwijl de tekst juist gaat over een niet te vermijden breuk tussen twee geliefden, hoe hun twee-eenheid uiteenvalt omdat de een, zo claimt deze, zich door de ander heeft laten duwen in vreemde liefdeshanden. Naast de friettent citeerde ik het verwijt uit het eerste couplet om mijn zaak rond te maken: “Will it make it easier on you now you got someone to blame?”
Je was onder de indruk, zeker toen ik er als een beschonken poëet aan toevoegde dat het loslaten reeds is begonnen als je elkaar niet meer wilt vasthouden.
Je applaudisseerde expres te hard en zei dat het inderdaad raar kan lopen. Daarna vroeg je hoe het dan met With Or Without You zat en ik kon je niet vertellen of dat nou geschreven was als een liefdesliedje of als een break-up song, maar toch zong ik zachtjes, ter hoogte van de Prinsengracht, het refrein voor je.

Die nacht lag ik wakker en probeerde ik alsnog een antwoord te verzinnen zodat ik morgenvroeg meteen een berichtje kon sturen, maar ik kreeg het met geen mogelijkheid kloppend in mijn hoofd.
Die ochtend was je me voor en stuurde ik terug dat ik inderdaad heerlijk had geslapen.

Maar het kan raar lopen en het besluitvormingsnetwerk kent geen genade wanneer het op de proef wordt gesteld. Dat komt niet uit Psychologie Magazine, dat heb ik er zelf van gemaakt. Net zoals ik nu goed begrijp dat die verwarring in With Or Without You meer dan perfect de interne strijd tussen hart en hoofd omschrijft.
En dat is dus wel een probleem.

Standaard