Gnuiven

Emmers hebben geen uitlaatklep

Het was een zonnige zaterdagochtend en we liepen over het plein van de supermarkt naar huis. Ze trok een pak melk uit de plastic tas die ik droeg en maakte het open.

Ze vroeg of ik het erg vond – ik zei nee, maar ik haatte het als ze producten die niet bedoeld zijn om op straat te nuttigen onderweg al openmaakte.

Ze hield de verpakking met twee vingers dicht en schudde. Er waren tijden dat ik dit soort taferelen lachend aanvaardde, omdat ik dan zo blij was dat ik met haar over straat ging. Dan lachten we naar elkaar – acceptatie was een groot goed in een relatie, vonden we. Maar je kan alleen die dingen van elkaar accepteren bij gebrek aan andere dingen die je krankzinnig maken.

Ze zette het pak aan haar mond en ik lachte nu weer, maar schudde ook mijn hoofd. Terwijl ik overwoog om gewoon te zeggen wat ik van haar vond, besefte ik dat wat ik deed eigenlijk gnuiven heette.

‘Ik heb daar zo’n hekel aan,’ zei ze.
Ik gnuifde nog wat. Was ze serieus?
‘Wat bedoel je?’
‘Dat besmuikte lachen door je neus. Ik haat het als je dat doet.’

Geluk zit ‘m in de kleine dingen, zeggen quasi-spirituele bloggers geïnspireerd door hun interieur. Maar wat nog veel meer in de kleine dingen zit, is irritatie. Een emmer loopt altijd over van een druppel, nooit door een grote plas water. Dat gebeurt wel, maar zonder dat je het doorhebt. Men spreekt dan van een waterval, of erger: een tsunami. Die spoelen zoveel weg dat compleet wordt vergeten dat er een emmer in de weggevaagde bijkeuken stond.

Ze knoeide een paar spatjes melk op haar shirt, iets wat ik jaren geleden erotiserend had kunnen vinden. Ze hield het pak van zich af, om te kijken wat ze had aangericht. Oepsie, zei ze. Zo irritant.

‘Nu we toch bezig zijn,’ zei ze, ‘ik haat het hoe jij het woord catalogus uitspreekt.’

Soms zijn er momenten dat je jezelf verliest. Soms is wat er op je hart ligt niet te verklaren. Het lucht even op, maar wat er daarna komt is nooit wat je wilde. Je probeert het uit te leggen, maar dat kan niet. Een oergevoel is niet onder woorden te brengen, vrouwen begrijpen dat vaak niet en dat is niet erg. Zo hoort het. Zorgen dat je verder kunt zonder nieuwe wrokstukken te vergaren, is wat ons bestaan zin geeft.

Het zijn de grote dingen die ervoor zorgen dat een relatie acceptabel is. Dus kocht ik zonder dat zij het wist een huis en plande een trip om haar ten huwelijk te vragen. Het was de volgende stap in onze relatie, dacht ik.
Toen we aankwamen op Bali, zei ze:
‘Als je maar niks in je hoofd haalt. Ik haat clichématige huwelijksaanzoeken.’
Ik zette het op een gnuiven, zoals ik nog nooit eerder had gegnuifd.

Standaard