Op muziek

Ochtendgymnastiek

Ze zei dat als ze al ergens fan van was, het Carlo & Irene waren. Het ontlokte de wat oudere man naast haar aan de bar zijn eerste ontboezeming van de avond. Zijn gehele puberteit had hij namelijk op Irene Moors gegeild en eigenlijk was dat nooit helemaal overgegaan. Terwijl hij zijn legging rechttrok en erover nadacht of hij wellicht nog steeds een puber was, sprak zij haar verbazing uit over het feit dat hij heteroseksueel bleek.

Hetero, homo, wat maakt het uit. Als hij een zwarte legging met spikkeltjes wilde dragen, dan deed hij dat. Bovendien, was Irene Moors dan zo overtuigend vrouw? Hij zette daar zijn vraagtekens bij, waardoor zijn gesprekspartner zich realiseerde dat dit zo’n moment was waarop je begon te twijfelen of iemand vreemd-interessant was of vreemd-knettergestoord.

Het was geen gekke vraag geweest of ze fan was van Gustav Klimt, er hing immers een grote replica aan de muur van het café waar zij altijd witte wijn dronk en hij zich eenmalig kwam vervelen. Misschien dat ze daarom besloot het gesprek met hem te vervolgen. Hij wisselde hele normale vragen af met hele vreemde antwoorden, wat een intrigerende werking op haar had. Ze genoot van zijn onvoorspelbaarheid en besloot naar een diepere connectie met hem te snakken.

Op hem kon een dergelijk denkproces geen vat krijgen, al was het maar omdat hij met een verse dosis groot liefdesleed de avond had aangevangen en enkel verzachtende poëzie als pril voornemen had. Als niet zij, dan wel iets anders.

Ze vroeg hem naar zijn dromen nadat hij haar dezelfde vraag had gesteld en hij staarde lang naar haar boezem alvorens hij antwoord gaf.

‘In dromen hopen we hetzelfde,’ zei hij. ‘Dat die droom oneindig door mag gaan, als een door handen begeleide zeepbel die maar niet stuk kan gaan en we kreten van verbazing slaken terwijl we zoeken naar manieren om de bel met onze handen te kunnen blijven vergezellen – sturen, terwijl we keukentrapjes en emmers aanslepen om de stijging bij te kunnen benen.’

Ze was sceptisch doch onder de indruk, met haar elleboog op de bar en een hand onder haar kin. Ze vroeg of hij ook altijd meedeed met de Telekids ochtendgymnastiek; een programmaonderdeel dat probeerde kinderen voor de tv aan het bewegen te krijgen, op de muziek van Gina G’s Ooh Aah, Just a Little Bit. Hij ging er niet op in, maar zei:

‘Weet je dat ik Irene Moors ooit een briefje heb geschreven? In de periode dat ze niet zo lekker ging. Er stond:

Dank je wel, voor dat je bent wie je bent.
Denk je wel, voordat je bent wie je bent?’

Hij vertelde met trots noch schaamte dat het zijn allereerste gedicht was en dat hij elf was geweest.

‘Je bent moeilijk te peilen. Onnavolgbaar bijna,’ zei ze op een wijze die complimenteus bedoeld was, maar niet in die hoedanigheid werd ontvangen.
‘Hou op met proberen, dan gaat het beter,’ was zijn verweer. ‘Nu ga ik even naar de wc.’

Toen hij terug was stelde ze voor om samen te gaan dromen en misschien wat te ochtendgymnastieken, maar hij liet geld achter op de bar en stak zijn hand pas op toen ze tegen zijn rug aan riep waar hij heen ging.


Bij het thema ‘op muziek’ moet het verhaal enigszins betrekking hebben op een liedje. Bij dit verhaal is dat ‘Ochtendgymnastiek’ van Telekids:

Standaard