Verhaal #482 • Afgesproken thema: Fuif

De grootste ibuprofen ter wereld

Plotseling wordt het tot dan toe vrij lege feestcafé ‘Knalle bij Rich’ gevuld door een meute mensen in carnavalskostuums. Het blijkt een carnavalsvereniging uit Lisse, die voor een avondje prefeesten naar Amsterdam zijn afgereisd, zo meldt de barvrouw via de microfoon.

Ze hebben trompetten, trombones en trommels bij zich. Al gauw staat het hele café te stampen op Hollandse hits, die de muzikanten inzetten en moeiteloos worden meegezongen door het overige publiek.

Ik sta aan de bar met negen bier en een onoverbrugbare, hossende massa tussen mij en de vrijgezellen waarmee ik op stap ben. En wat zou het ook. Ik hos mee en sla het ene na het andere biertje achterover. Eén van de barvrouwen heeft aardig wat hout voor de deur verzameld, waar ik in mijn zeer beschonken toestand vrij veel aandacht voor heb. Ze lacht naar me, en ik concludeer dat het toegestaan is om te blijven staren.

Arie, de vrijgezel, staat inmiddels met zijn indianentooi op het YMCA te zingen. Stond in een brief dat dat moest, en als een brief het zegt moet je het ook doen. De hele tent lalt mee, hier en daar doet zelfs iemand een poging mee te bewegen. Ik vraag me af of mijn jas er nog ligt, in de hoek die het verst van mij verwijderd is.

Ik word wakker. Het is half elf. Ik draai naar m’n linkerzijde en voel een golf van misselijkheid over me heen komen. Gauw draai ik terug naar m’n rug. Een half uur later probeer ik het nog eens. Het gaat. De dorst is inmiddels zo groot geworden dat ik opsta en naar de kraan strompel. Ik schenk een glas water in en probeer te drinken, maar na drie slokken trekt er een rilling door m’n ruggengraat omhoog. Ik stop en ga weer liggen. Tien minuten later sta ik weer op. Met de grootste ibuprofen ter wereld en 5000% aan aanbevolen dagelijkse hoeveelheid vitamines in m’n maag loop ik naar de douche en ga er net zolang onder staan tot ik recht vooruit kan kijken.

Een uur later sta ik op het station. Er is een storing omdat het een graadje heeft gevroren, waardoor ik wat tijd heb om te ontbijten. Ik haal twee flesjes sinaasappelsap, een broodje gezond en een saucijzenbroodje. De laatste gaat er als eerste in, gevolgd door een flesje, het broodje gezond en nog een flesje. Vet eten en sinaasappelsap doen het altijd erg goed tegen de kater, maar nu doe ik teveel en te snel. In de trein kijk ik uit alle macht uit het raam om de boel binnen te houden. Als m’n vriendin whatsappt kan ik elke tien seconden een woordje terugtypen. Elke beweging is teveel.

Twee dagen later hebben mijn oogleden nog steeds moeite overdag open te blijven. Een enkele boer die ik laat smaakt naar carnaval, indianen en rondborstige barvrouwen.

Je moet wat overhebben voor zo’n vrijgezel.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard