Verhaal #480 • Afgesproken thema: Fuif

Ergens op een feest

Het biertje was me in de gauwigheid door Luuk in de handen gedrukt. Een flesje, want zo’n feestje was het. Ik wou eigenlijk al naar huis, voelde me niet senang tussen deze mensen met zogenaamd spannende verhalen en uitdagende kapsels. Maar nu moest dit flesje eerst leeg en slokte ik voor vrijheid.

Ik was in dit studentenhuis aan de Burgemeester Emmenslaan omdat Luuk dat graag wou. Hij drong aan, zijn verjaardag was dan wel drie maanden geleden, maar het feest zou episch worden, klik nou maar op ‘deelnemen’, je zult er geen spijt van krijgen. Dus ik deed het en mijn profielfoto verscheen in een rijtje met 153 profielfoto’s van vrienden van vrienden (en vrienden van vrienden van vrienden). Ik nam een slok bier, zag de lachende gezichten die ik alleen van Facebook kende en mompelde: ‘Je droomt wel vaker van een feest, maar hier ben je nog nooit geweest.’

In de keuken van het studentenhuis stonden de aanstellers. Gasten met polo’s en grote gebaren. Er werd hard afgegeven op belangrijke zaken als de laatste drie items van De Wereld Draait Door, de presentatiestijl van Eva Jinek en het grote succes van Kensington. Het was alsof in die kleine keuken van het best gezellig ingerichte studentenhuis tussen de spaghettivlekken en de verdwaalde macaroni-elleboogjes tweets met de hashtag “kijk mij eens een mening hebben” werden voorgelezen. De algemene conclusie was duidelijk en had niet eens 140 karakters nodig: alles is kut en alles is waardeloos.

Ik bekeek ze van een afstandje en bedacht me dat iemand ze zou moeten vertellen dat cynisme een wel een heel makkelijke houding is en dat het je niet veel verder brengt in het leven. Dat het deconstructief werkt. Dat je moet durven creëren in plaats van alles ongefundeerd affikken.
Misschien moest ík ze dat maar melden. Ophef maken. Stennis schoppen @ het studentenhuis. De polo-boys vertellen dat ze geen onzin moeten roepen over dingen waar ze overduidelijk geen verstand van hebben.

Maar ik deed het niet. In plaats daarvan nam ik de laatste grote slok en mompelde na het doorslikken: ‘En ruzie op een feest ergens in de Biltstraat waar ik toch niemand kende.’

‘Spinvis,’ zei ze.
Ik keek naar links, recht in de ogen van een vrolijk meisje. Geen polo, geen grootse gebaren.
‘Spinvis?’ vroeg ik.
‘Ja, Spinvis. Je zei een zin uit Voor Ik Vergeet. Dat is mijn lievelingsliedje van hem.’
‘O dat,’ zei ik. ‘Ja, dat doe ik wel vaker als ik me ergens niet zo thuis voel.’
‘Grappig,’ zei ze.
‘En jij?’ vroeg ik. ‘Heb jij het wel naar je zin hier?’
Ze keek me recht aan en zei dat ze alleen maar wou zwemmen en ik moest voor het eerst deze avond lachen want ik ken alle, maar dan ook echt álle teksten van Spinvis uit mijn hoofd.



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard