Verhaal #472 • Afgesproken thema: Orchideeën

Het volk en de Clown

Een gezellig avondje met zijn zessen was het oorspronkelijke idee. Een driedubbeldate, zoals Wanda het had genoemd. Dirk en Wanda zouden het eten regelen, Karin en Erik een leuke film meenemen en Simon en Simone de drank.

Op een speciaal hiervoor ontworpen website werd een datum geprikt en met drie gezamenlijke Facebookprofielen werd een evenement aangemaakt die de speelse titel droeg die Wanda had bedacht. Driedubbeldate: hoe kom je erop, had Karin of Erik gevraagd op de evenementpagina.
Iets verderop stond een clown toe te kijken. Voorover gebukt lachte hij zijn lach, met een hand sloeg hij op zijn dij.

Zaterdagmiddag, vier uur. Simon, Simone, Karin en Erik hadden niet gecarpoold, maar kwamen niettemin tegelijkertijd aan. Een toevalligheidje dat niet onopgemerkt bleef. Simon sloeg Erik tegen zijn schouder en zei dat er sprake was van goede timing. Erik beaamde dat met de woorden zeg, dat en wel.
Simone overhandigde na het aanbellen en het daarmee gepaard gaande opendoen van de deur door Wanda aan diezelfde Wanda de bos met bloemen. Ha, leuk, orchideeën, zei ze. De gulle schenker van het bosje knikte en gaf datzelfde knikken bijval door er een ja-woord aan toe te voegen.
De clown stond naast het huis, met een van zijn grote schoenen achteruit tegen de muur. Hij plantte zijn hand op zijn voorhoofd; het waren hyacinten.

Om vijf uur begon men met borrelen. Toastjes met presidentiële brie en roomkaas uit de prachtige Franse streek Garlan werden genuttigd. Droge, rode wijn, die zijn oorsprong volgens het etiket in een schitterende kaap in Afrika vond, werd geschonken. Intussen was Wanda in de keuken om en om kaasblokjes en plakjes leverworst op een schaal aan het leggen terwijl de pan met volgens de verpakking Surinaamse Roti, maar volgens Wanda gewoon Nederlandse, want zij maakte het toch klaar? rustig door pruttelde.
‘Wat een volk,’ giechelde de clown. Hij keek om zich heen, maar niemand lachte met hem mee.

Na het nuttigen van het diner en de daarmee gepaard gaande verplichte complimentjes over het voorgeschotelde, zette Wanda een grote schaal op tafel. Deze bleek echter volledig zonder inhoud. Niemand leek hier van onder de indruk of zich erover te verbazen. Sterker nog, Simon zei dat hij al hoopte dat het toetje zou worden overgeslagen, waarop Dirk zei dat sterker nog, de tijd voor het lekkerste toetje aller tijden zojuist aangebroken was. Hoewel Erik nog even het feit aanstipte dat ze toch echt hadden afgesproken om een film te zien en dat hij had gehoord hoe geweldig Adaptation scheen te zijn, pakten de drie mannen hun autosleutels en gooiden die in de bak en schreef hun verhaal zich vanzelf. Een enkeling wreef in zijn handen, een ander deed de bovenste knoop van zijn overhemd vast los. In feite waren dat respectievelijk Dirk en Simon, al doet dat er vanzelfsprekend helemaal niet toe. Precies die woorden gebruikte Simone ook toen ze haar hand door de bak liet roeren, want het kon haar niet zoveel schelen met wie van de mannen zij de seks zou aanvangen. Iedereen kreeg uiteindelijk toch altijd pik van iedereen, wat betekende dat het lange roeren voorafgaand aan het lange roeren vooral bedoeld was om ieders innerlijke spanningsboog wat uit te rekken.
En terwijl de driedubbeldate veranderde in langdurig ik wil niet zeggen ordinair seksverkeer, keek de clown tussen de jaloezieën door naar binnen. De clown was alleen, met ik wil niet zeggen al zijn verdriet, want ik ken hem helemaal niet. Niemand kent de clown. En dat is wat dit verhaal voorziet van een grove arcering die als schrijnend mag worden geïndiceerd.



Wie is Matthijs van Asselt?

Matthijs van Asselt is komiek, held en neus van beroep. Als hij zich niet afvraagt hoeveel vorken er in de wereld zijn, dan berijdt hij wel een groene tractor of geeft hij zomaar grasmaaiers weg via Facebook. Dat absurdisme typeert de schrijver Matthijs van Asselt waarbij niet alles lijkt zoals het is en zeker niet alles is zoals het lijkt en als het wel lijkt zoals het is, dan moet je er vooral niks anders achter zoeken, want het kan niet altijd raak zijn. Desondanks is Matthijs de absolute publiekslieveling van Het Schrijversgenootschap zoals Dirk Kuyt dat ooit bij Liverpool was. (JE / HdK) Volg Matthijs op Twitter →
Standard