Verhaal #467 • Afgesproken thema: Cabaret

Handdoek met pastavlekken

Mijn ei is opengebarsten tijdens het koken. Het eiwit klimt naar buiten. Het ziet er een beetje glibberig uit. Ik pulk het wit van de schaal en eet het op. Niks mis mee, de smaak is prima. Tina zit tegenover me. Ze roert in haar koffie. ‘Lekker?’, vraagt ze vriendelijk. ‘Ja hoor. Best te pruimen.’

Mijn onderduikadres is goed. Weggestopt in de bossen ergens in het westen van het land.
Ik denk dat hij me hier niet kan vinden. Hij houdt zich al een tijdje gedeisd, maar daar laat ik me niet door van de wijs brengen. Dat deed hij vaker en toen sloeg hij plotseling in alle hevigheid toe. Hij stak mijn huis in brand. De brandlucht waarschuwde me, maar toen was het al te laat. De sprong was een kamikazeactie, maar het was dat of omkomen in de vlammen. Mijn botten hielden zich goed. Mijn huis en spullen raakte ik kwijt.

‘Wil je nog koffie?’ Tina heeft een boterham voor zichzelf gesmeerd en veegt wat chocopasta af aan een handdoek. Vies, vind ik. Ik kijk in mijn kopje, zie dat er nog koffie in zit en schud nee. Ze haalt haar schouders op. ‘Wat ga je doen vandaag?’, vraagt ze.
Tja. Wat doe je op zo’n dag. Ik moet binnen blijven. Misschien weet hij wel dat ik hier ben en wacht hij op het moment dat ik minder alert word. ‘Ik blijf binnen’, antwoord ik. ‘Ik kijk misschien die dvd van Jochem Myjer nog eens. Ik moet altijd om hem lachen.’
Tina glimlacht, haalt haar schouders weer op en gooit de handdoek met chocopasta in de wasmand. Goed zo.

Haar mobieltje is roze en ze gebruikt hem vaak. Haar vingers vliegen over de toetsen en af en toe kijkt ze naar mij. Ze kan blind typen. Haar glimlachje wordt naargeestig. Waarom vroeg ze eigenlijk wat ik ga doen vandaag? Ze weet toch dat ik meestal binnen blijf? Ik sta op en beweeg me behoedzaam. Ze mag onder geen beding weten dat ik in de gaten heb dat ze hém een bericht stuurt.
De deur gaat open.

Ik ben te laat. Hij is er. Hij komt zijn klus afmaken. Er knalt iets. Ik hoor een droge knoep in mijn hoofd. Hij schiet op me. Ik sper mijn ogen wijd open. Verdwaasd. Er is niets. Geen pijn. Geen bloed. Geen gevaarlijke gek. Alleen Tina, die tegenover me staat en me geschrokken aankijkt. Een dienblad ligt op de grond, koffie druipt van de tafel op een stoel, stukjes ei liggen verspreid, de pot zout is omgevallen. Ik merk dat ik iets in mijn hand heb; de handdoek met pastavlekken.

Tina komt in beweging, behoedzaam. Net als ik net. Toch? Ik schreeuw. Zo hard mogelijk. Ik wil haar van me af slaan, maar ze pakt me stevig vast en drukt me op de stoel. Er komen spoken binnen. Spoken met gezichten. Ze pakken me vast. Een prik. In mijn bovenarm. Een kleine pijnscheut en dan alleen nog maar zwaar. Zo zwaar.



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard