Verhaal #462 • Afgesproken thema: Nieuwjaarsduik

Friso’s duik

Het zwembad was de bron van al Friso’s angsten. Alle andere jongens gingen duikend, koprollend of achterstevoren van die hoge rotduikplank naar beneden, maar Friso durfde het niet. Vanuit het water leek het niet eens zo hoog, wat het allemaal extra vernederend maakte.

Hij klom iedere keer weer overmoedig tot bovenaan het trappetje, zeker wetend dat het hem dit keer écht zou lukken, maar daar aangekomen staarde hij verstijfd naar de helblauwe bodem van het zwembad. Hij kon het niet. Zijn natte, insectachtige beentjes bibberden onder zijn natte zwembroek en zo bleef hij een tijdje staan, terwijl de rij van kinderen achter hem langzaam groeide. “Schiet op, sukkel!” Uiteindelijk moest hij zich onder luid gelach langs hen wurmen, terug naar beneden over het smalle trappetje, terwijl hij iedere keer dat hij een ander naar beneden zag springen, ineen kromp. Hij durfde ook niets.

Friso’s leven was een aaneenschakeling van angsten en fobieën. Hij brandde nooit kaarsen. Hij at niets waar E-nummers in zaten. Hij probeerde niet te luisteren wanneer iemand het had over vreemde ziekten, want meestal ontdekte hij nog diezelfde dag een groot deel van de symptomen bij zichzelf. Op zijn eenendertigste was Friso het zat. Hij wilde niet langer dat jongetje zijn dat via het trappetje van de duikplank terug naar beneden moest klimmen, en maakte deze lijst:

Goede voornemens 2015

  • Van de hoge duikplank springen
  • Van huis weggaan zonder te checken of ik het gasfornuis heb uitgedraaid
  • De weg vragen aan een vreemde
  • Na zonsondergang met de metro gaan

De lijst met goede voornemens besloeg slechts een klein deel van Friso’s angsten, maar het was een begin. Als hij alle vier de dingen op de lijst zou kunnen uitvoeren, was hij in 2016 alweer een stuk normaler mens dan nu. Hij moest beginnen met de duikplank. Dat was misschien niet zijn grootste, maar in ieder geval wel zijn oudste angst. Wanneer hij die overwonnen had zou de rest kunnen volgen.

Het was niet alleen de hoogte van de duikplank waar Friso als kind zo bang voor was. Ook de tegels op de bodem van het zwembad zorgden ervoor dat hij de sprong niet durfde te maken: die lichtblauwe tegels met op elke baan een donkerblauwe streep. Hij beeldde zich vaak in dat die donkere tegels op de bodem haaien waren, die hem aan stukken zouden scheuren zodra hij het water zou raken. Die donkere tegels werden door de golven aan het wateroppervlak gebroken en bewogen zachtjes heen en weer. Precies een lange rij vleesetende vissen. Elke keer dat Friso het water in moest springen, was hij bang dat zijn voeten eraf gebeten zouden worden. Wanneer hij zich voorzichtig via de rand van het zwembad in het water liet glijden bleef hij altijd boven het lichtblauwe gedeelte. Pas na een paar baantjes zwemmen durfde hij te ontspannen, en vergat hij de cirkelende haaien onder hem een beetje.

Friso besefte dat hij de sprong van de duikplank met zijn ogen dicht zou moeten doen. Op die manier zou hij noch de haaien zien, noch de hoogte, noch de lange rij wachtende kinderen. Hij zou alleen nog maar tegen zijn eigen gedachten moeten vechten, die schreeuwden: “Niet doen! Niet doen!”. Dat zou hem lukken, besloot hij na het opstellen van de lijst. Met gestrekte armen en een perfect gekromde rug zou hij het water induiken, het oppervlak door midden snijdend met zijn tegen elkaar geklemde handen. In 2015 zou het hem eindelijk lukken. Zijn nieuwjaarsduik.



Wie is Mirjam Brouwer?

Met de dag wordt het waarschijnlijker dat u van Mirjam heeft gehoord. Ze scoorde de derde plek in de Opium verhalenwedstrijd én haalde de longlist van de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd. Hoogste tijd voor de volgende stap in haar reeds imposante carrière: een vaste plek bij Het Genootschap. En hoewel wij eigenlijk niet op zoek waren naar een nieuwe collega, landde haar open sollicitatie tóch op vruchtbare grond. Omdat je voor sommige talenten gewoon plek moet maken. En omdat ze beloofde elke week een cake voor ons te bakken. Noemen wij in de schrijverswereld een klassieke win-win situatie, maar dat stukje vakjargon mag u meteen vergeten. Enfin, show don’t tell, Mirjam. (JE / HdK) Check de Verhalenfabriek van Mirjam →
Standard