Racisme

Dansen met een zwarte man

Vanavond ga ik met je dansen, zwarte man. Door de ruimte schalt Spaanstalige muziek en ik zuig aan mijn rietje tot je tijd voor me hebt.

Je heupen bewegen zich in het ritme alsof je je in de slaapkamer bevindt, je raast over de dansvloer als ware het één groot matras. Hoe anders ben je dan die blanke mannen die zwetend hun best doen om de passen te leren, hun lippen zachtjes bewegend op de maat van de muziek. Bij jou gaat het moeiteloos, met een glimmende gloed over je gezicht die meer van plezier dan van inspanning lijkt te komen. Dansen is je natuur. Je tanden zijn altijd zichtbaar, wit schitterend tussen je bruine lippen die je af en toe aflikt met een roze tong. Ieder nieuw nummer dat wordt ingezet, begint met een andere vrouw aan je arm: de ene keer wit, dan zwart of latino, want je wilt ze allemaal. Maar de laatste dans is voor mij.

Kom mee naar mijn huis, zwarte man. Ik wil je leren kennen en al mijn vooroordelen bevestigd zien, zelfs degenen die ik niet durf uit te spreken. In mijn fantasie leef je precies zoals je danst: snel, soepel en intens. Misschien kan ik je hebben voor een nacht of twee, maar jij bindt je niet want er staan nog teveel andere vrouwen langs de dansvloer. Zwijgend kijken ze naar hoe je beweegt, hun hand zachtjes tikkend tegen hun bovenbeen. In jouw hoofd klinkt altijd muziek, stel ik me zo voor. Je lichaam danst de hele dag alsof er een dreunende gettoblaster op je schouder staat, of je nu loopt of vrijt of bij de bushalte wacht. Het enige moment waarop je niet danst is wanneer je op je rug op de grond ligt, een joint tussen je lippen en een naakte vrouw met haar hoofd in het kuiltje bij je schouder. Je hebt alle tijd voor haar, totdat je naar de volgende moet. Geef mij een beetje van die tijd, zwarte man. Ik wil weten wie je bent.

Standaard