Verhaal #447 • Afgesproken thema: Racisme

Jorik en de Anonieme Negroïden

Ik ben een witte smurf met een blauw mutsje”, stelde Jorik zich voor bij de Anonieme Negroïden. Om zich heen zag Jorik diverse tinten wit, van roodharige suikerklontjes tot donkerogige caramelletjes.

Hij, een blondgelokte jongeman van net twintig die de éénnegentig gemakkelijk oversteeg, vond zichzelf een prima aanvulling op het bonte gezelschap. Op het forum had hij zichzelf ‘Mopp3rsmurf12’ genoemd, dus z’n openingszin was lekker in thema. Hij ging rappend verder:

Yo, yo, yo
Ik ben de blanke
De ranke
Maar in klanke
Yo
Moet ik bedanke
‘Ik ben zwart’ wil ik janke
Gebouwd van wittere planke.
En aaaaauuuuwwww!

Jorik stopte en keek om zich heen. Er klonk applaus.

“Nice gezegd swa, nice gezegd!” klonk er naast hem, waarbij de laatste ‘gezegd’ net zo lang werd uitgerekt tot het meer klonk als ‘geziiiiiiiiiigggt’, en dan nog met een hoog piepstemmetje. Hektor, een iel gebouwd mannetje met grote, rode krullen liep het podium op. “Die shit is héét, gasten,” piepte Hektor, “dus welkom Jorik! En goed dat jullie hem allemaal zo dope verwelkomen. Hard! Laten we ons ding doen.”

Hektor dirigeerde Jorik naar zijn plaats terwijl de anderen opstonden en naast Hektor gingen staan. Iemand zette een dikke beat op de luidsprekers en de blanke negers bounceden vrolijk mee. Om de beurt rapten ze zinnen:

Welkom, welkom, jij gekke knul
Welkom, man, tussen dit zwarte spul
Geen gelul, sul, stuk onbenul
Je bent één van ons – tijd voor gebrul

Iedereen schreeuwde. Jorik was, hoewel hij het niveau van de rap vrij laag vond voor zwarte mensen, diep onder de indruk van de eendracht in de groep. Er klonk meer:

Je bent in ons hart
Genoeg getart
Vanaf nu ben je zwart
Al was je wit, voor ons part

Jorik huilde. Hij wist dat het waar was. Hij wist dat onder zijn witte uiterlijk een volbloed neger schuilging. Daarom had hij ook gezegd dat hij een witte smurf met een blauw mutsje was, omdat hij niet bij de groep paste waar hij in zat. Jorik begreep dat zijn nieuwe vrienden dat begrepen. Dat zij allemaal witte smurfen waren. Al waren sommigen wat witter dan anderen. Maar diep van binnen waren ze allemaal blauw. De eendracht biggelde over zijn wangen. De groep zag het en begon ook te huilen. Ze liepen naar elkaar toe en omhelsden elkaar. Even was het stil. Toen zwaaiden de grote klapdeuren achterin de zaal open.

In de opening stonden zo’n twaalf wit en bruin getinte mannen. Ze hadden hun vingers tegen hun ooghoek gedrukt en naar buiten gedrukt, waardoor ze spleetogen kregen.
“Oh nee!” piepte Hektor,” Het zijn de Anonieme Aziaten!”
“En het is afgelopen met jullie roetmoppen!” schreeuwde de voorste wannabe-Aziaat, waarop ze naar voren stormden en zich op de niet zwarte zwarten wierpen. De eerste knal was een verrassing voor de AN-ers, maar al snel herpakten ze zich en vlogen de stoelen, flessen en schoenen door de lucht. Het hielp de Anonieme Aziaten ook niet echt dat ze hun handen niet konden gebruiken, die immers altijd de ogen buiten verband moesten trekken. Binnen drie minuten was de strijd gestreden en stonden de Anonieme Negroïden met slechts twee verloren vrienden bovenop de verslagen Aziaten.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard