Sinterklaas

Piet op vier poten

Sinterklaas 1998. Er stond dat jaar maar één ding op mijn lijstje: een konijn. Een langharige witte, om precies te zijn.

Ik zag ons leven samen al helemaal voor me. Hij hoefde niet buiten in een houten hok maar mocht gewoon bij mij op de kamer slapen. Mijn poppenbedje had ik al omgetoverd tot konijnenbedje. Met en matras van stro en een kussen van wortels. Hij zou een halsbandje krijgen, zodat ik hem af en toe mee zou kunnen nemen naar de schommels.

Weken leefde ik toe naar de vijfde van december. De avond van te voren sliep ik slecht en op dag zelf gierden de zenuwen door mijn lijf. Tijdens het toetje, pannenkoeken met slagroomijs, werd er hard op het raam geklopt. Ik en mijn zusje renden naar buiten en vonden daar een enorme zak met cadeaus. Maar naast die zak stond iets veel belangrijkers: een kartonnen doosje. Groter dan een schoenendoos, kleiner dan een verhuisdoos en met in de bovenkant kleine gaatjes.

Het geheimzinnige doosje mocht als eerste uitgepakt worden. Door mijn zusje. Wat ik een beetje raar vond, míjn konijn zou er tenslotte in zitten! Nadat ze de deksel er wild af rukte werden haar ogen zo groot als schoteltjes. Een zwart snuitje kwam tevoorschijn en nog voordat ik met mijn ogen kon knipperen had mijn zusje hem al in haar armen. Het was niet wit. Het was niet langharig. Het was geen konijn. Het was een hond, een teckel. Ik was bang voor honden. Ik kreeg de eer het zwarte mormel een naam te geven, als goedmakertje. Zwarte Piet leek mij wel toepasselijk.

Sinterklaas 2012. Het is de avond van 5 december, maar die staat al jaren niet meer in het teken van Sint en zijn pieten. Daar zijn ik en mijn zusje te oud voor geworden, dat vinden mijn ouders in ieder geval.

De afgelopen jaren is 5 december voorbij gegaan als zomaar een avond, maar dit jaar is het anders. Samen met Pietje lig ik op zijn kussen. Lepeltje lepeltje liggen met een teckel werkt perfect en het is dan ook onze favoriete knuffelhouding. Het duurde even, maar in 2002 kwam ik tot de conclusie dat een teckel eigenlijk echt wel leuker is dan een konijn. Samen met Piet ging ik op pad. Naar de schommels en toen we wat ouder waren gingen we graag samen naar het strand. Toen ik uit huis ging kwam ik in de weekenden speciaal voor Pietje naar huis. Dan kriebelde ik hem eindeloos achter zijn oortjes en lagen we samen een beetje te tukken. Net zoals nu eigenlijk. Maar vandaag is het anders. Over een half uur komt de dierenarts en over een uur is Piet er niet meer. Mijn maatje ligt heftig te puffen in mijn armen. 14 jaar en ‘op’. Zijn kop is nat van mijn tranen.

Ter nagedachtenis aan Roeschka Hampe Hendriksen. De liefste teckel van de wereld, ook al was ik bang voor honden. 1998-2012.

Standaard