Verhaal #423 • Afgesproken thema: Tapasbar

Een bijtende melkzuurbacterie

Corné Zeur had naast teveel geld, een veel te grote, witte auto en een veel te groot, wit overhemd aan ook nog eens verstand van dingen. Zo was hij er als de kippen bij om de vader van het gezin naast het zijne in Spaans restaurant La Bellota spreekwoordelijk op zijn vingers te tikken voor het kwalificeren van de Albóndiga als de lekkerste vegetarische tapa van de wereld, omdat het zeer ongebruikelijk is om het woord tapas in een enkelvoudsvorm aan te duiden.

Corné noemde dat zelfs not done, wat hij uitlegde als een Engelse term om aan te geven dat iets in bepaalde kringen tegen de bestaande etiquette indruist. Nadat hij het buurgezin had onderwezen, keek hij zijn eigenste gezinsleden één voor een lang aan. Daarna veegde hij met de servet van de vader zijn mondhoeken af en ging hij weer zitten. Dat zijn vrouw constant met haar ogen rolde, was hem niet ontgaan. Hij gebood zijn twee dochters, een tweeling van 14, en zijn zoon van 6 hun bestek even neer te leggen en goed te luisteren. Kort legde hij uit dat vrouwen vaak naar boven kijken en hun ogen van links naar rechts laten gaan, om zonder woorden aan te geven dat ze het ergens niet mee eens zijn, ergens moe van worden of zich generen, maar dat ze op dit moment geen scene willen schoppen. Toen zijn vrouw op het punt stond te zeggen dat je een scene niet kan schoppen, maar dat je herrie schopt of stennis trapt, legde Corné een vinger op haar mond en ging verder. Hij stak zijn kinderen toe dat vrouwen altijd nog terugkomen op het voorval waar ze met hun ogen voor gerold hadden, maar meestal op een moment waarop de man allang vergeten is waar het over ging. Zijn vrouw stond toen op en ging naar het toilet.

De buurvader stond op het punt om wijn te bestellen, wat voor Corné weer een moment was om zijn oren te spitsen. Zijn zoon had zijn bord aan de kant geschoven en zat diep verzonken in een handwriting-app op zijn iPad. Corné hoorde de man zeggen dat hij de pinot noir uit het Chileense bergdorpje San Lorena de Monquego uit 2011 wel wilde proberen. Een fout, natuurlijk. Corné maakte de man duidelijk dat de wijnen uit dat jaar miniem sterk erg slecht ontvangen waren bij de betere wijnclubs in Europa, omdat er in het voorjaar hoogstwaarschijnlijk een bijtende melkzuurbacterie had huisgehouden in de provincie Guadelacabrón. De man negeerde hem inmiddels volkomen, maar de ober ging erop in. Precies wat Corné lekker vond, iemand aan wie hij duidelijk kon maken dat hij verstand van zaken had.
‘Zo, meneer is kenner?’
Hij knikte.
’Corné Zeur, aangenaam.’
Wat volgde was een langdurig spel Wist je dat. Het hield in dat de één begon met ‘Wist je dat’ gevolgd door een weetje, en de ander dan ‘Ja, maar wist je dat..’ antwoordde. Na beide 24 keer aan de beurt te zijn geweest over onder andere vinologie, het vervangen van bobines en Deense popmuziek, had Corné Zeur iets bedacht waar de ober geen ja op kon zeggen en hij zou winnen.
‘Wist je dat mijn vader mij vroeger altijd veertig slagen met een houten liniaal gaf als ik de hoofdstad van bijvoorbeeld Burkina Faso niet binnen drie seconden kon noemen?’
Even was de ober stil, hij wist dat niet. Zich bewust van een naderende nederlaag, vond hij toch een passend antwoord.
‘Nee, maar wist je dat daar al een tijdje een iPad ligt met “Wij zijn bij mijn moeder” erop gekrabbeld? Ouagadougou, trouwens.’
Corné Zeur besefte: hij had van sommige dingen verstand.



Wie is Matthijs van Asselt?

Matthijs van Asselt is komiek, held en neus van beroep. Als hij zich niet afvraagt hoeveel vorken er in de wereld zijn, dan berijdt hij wel een groene tractor of geeft hij zomaar grasmaaiers weg via Facebook. Dat absurdisme typeert de schrijver Matthijs van Asselt waarbij niet alles lijkt zoals het is en zeker niet alles is zoals het lijkt en als het wel lijkt zoals het is, dan moet je er vooral niks anders achter zoeken, want het kan niet altijd raak zijn. Desondanks is Matthijs de absolute publiekslieveling van Het Schrijversgenootschap zoals Dirk Kuyt dat ooit bij Liverpool was. (JE / HdK) Volg Matthijs op Twitter →
Standard