Verhaal #416 • Afgesproken thema: De Kleine Komedie

De grapjas in metro 51 naar Amstelveen Westwijk

En toen zei de broer van die priester tegen het konijn met de vijf poten: ‘Nou, als je het zo zegt zit er wel een kern van waarheid in ja!’”

Bertus moest zelf heel hard lachen, waardoor iedereen om hem heen wakker schrok van zijn gebulder. Dat verbaasde hem, want het was echt heel grappig wat de broer van de priester had gezegd. Zeker als je bedenkt dat het konijn helemaal niet zo’n genuanceerd typje was. Hij had vijf poten, per slot van rekening! En die broer dan, die was aan het begin van de grap nog extreemrechts! En dan nu dit! Man, het was de grappigste grap die Bertus ooit had verteld. Maar goed, ook één van de langere. Dat moest hij wel bekennen. Misschien dat het daar aan lag, dat zijn publiek zo verveeld om zich heen keek. En dat in de metro nog wel, meestal een broedplaats van hilariteit. Dat kon je wel aan Bertus overlaten. Laatst ook nog, had hij zijn drie kwartier durende klassieker van de prostituee en het verborgen zebrapad verteld aan een toerist. Bleek die vent helemaal geen Nederlands te spreken!

Bertus had zich kapot gelachen.

Korte grapjes waren Bertus’ ding dus niet. Hij was meer van de lange komedie. Humor waar je even voor moest gaan zitten. Dat had hij nu ook geprobeerd, om half zes ‘s middags in lijn 51 naar Amstelveen Westwijk. Iedereen stond, dus dat was al geen goed begin, maar hij had goede hoop dat hij voor het eindstation zijn clou had kunnen vertellen. En het was gelukt. Een minuut voor Westwijk had hij z’n laatste zin uitgesproken. Hij had gehoopt dat de nucleaire lading van de grap zou landen, maar nee.

Er werd dan misschien niet gelachen, gefilmd werd er daarentegen zeker. Een opgeschoten jongeman met een hopeloos uit de mode geraakte Eastpak-tas en legerjas had zijn telefoon al snel tevoorschijn gehaald. Het was zo’n knul met een goed gevoel voor humor. Dus toen Bertus begon te roepen dat iedereen maar even moest gaan zitten, was er binnen vijf seconden een camera draaiende. Dat Bertus nog twee minuten blééf roepen dat iedereen moest gaan zitten was goed voor het komedisch effect. Op dit moment werd het filmpje geüpload naar Dumpert, waar het een zogenaamde ‘Kudotopper’ zou worden. Dumpertpubliek keek graag naar de wat verwarde medemens.

Bertus had natuurlijk doorgehad dat hij werd gefilmd. Hij zag zichzelf al grapjes maken aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk. Een mopje vertellen en dan als iedereen uitgelachen heel hard ‘Mag ik dat zeggon? Ja dat mag ik zeggon’ roepen. Bertus zag het voor zich en deed nog eens éxtra zijn best om de mop met éxtra verve te brengen. Het was zijn ontdekking, dus dan kon hij er ook maar beter goed voor gaan staan. En daar ging hij. Vol trots bouwde hij zijn grap op, vertelde over de seksueel toch moeilijke achtergrond van de priester, dat die broer net als de priester Himmler van achteren heette en dat het konijn een vrij grote neus had.

Dat er niemand lachte was een wonder.
Gelukkig was daar Dumpert.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard