Nasynchronisatie

Toen werd het stil

Ze stond vlak naast de speakers. Alle anderen droegen oordopjes om hun gehoor niet te verpesten, maar niet Eva. Die wilde alleen maar meer geluid. Ze zoog ze op, de vage trillingen die voor haar ‘muziek’ heetten, alsof het watergolven waren die de dorst van haar uitgedroogde trommelvliezen konden lessen.

Meer dan trillingen hoorde ze niet. Ze wist niet hoe een piano klonk, of een schreeuw of gezang. Maar als er een goede bas was, zoals nu, voelde ze de trilling door haar hele lijf. Iedereen om haar heen sprong op en neer en het waren hun lichamen die het ritme in haar eigen lijf aangaven.

Eva wist niet beter dan dat ze doof was. Ze had wel gehoord, ooit, maar hoe dat voelde kon ze zich niet herinneren. Ze kreeg een hersenvliesontsteking vlak nadat ze haar eerste woordje had uitgesproken. Daarna werd het stil. Ze dacht dat haar moeder het nog het ergst vond: die had lopen janken als een kind toen ze Eva voor de eerste keer bij de dovencrèche moest afzetten. “Waarom huil je?” vroeg een van de andere moeders aan haar in gebarentaal. Zelf kon zij ook niet horen. Eva’s moeder had hardop teruggeroepen: “Bemoei je er niet mee! Jíj weet niet beter!” Die doven snapten er niets van.

Haar moeder had maar gebarentaal geleerd. Ze moest wel: het was de enige taal die Eva kende, afgezien van lichaamstaal (die ze onderhand ook vloeiend sprak). Zelfs haar vriendin Sarah, die volledig kon horen, kon het intussen. Toen Eva Sarah ontmoette waren ze nog op een leeftijd dat je niet dezelfde taal hoefde te spreken voor een hechte vriendschap. Sarah gooide een bal en Eva ving hem. Zo ging dat. Later leerde Sarah haar om vogelvoer te maken van appels en pindakaas, en Eva leerde haar ‘appel’ en ‘pindakaas’ met haar handen te zeggen. Zo moeilijk was het allemaal niet. Je polsen gekruist alsof ze geboeid waren, betekende ‘gevangen’. Je handen in de vorm van de Eiffeltoren betekende ‘Parijs’.

Sarah danste naast Eva, zoals altijd. Ze droeg valse wimpers tot aan haar wenkbrauwen en een bloemenkrans in haar haar, want dat deed je nu eenmaal. “No I never saw the light” zongen haar lippen mee met de muziek (Eva snapte bijna wat ze zong). Eva’s lichaam stond stil want er was even geen bas te voelen. Toen begonnen Sarahs handen plotseling mee te bewegen met de muziek; ze keek Eva aan. “No I didn’t watch my life go flashing right before my eyes”. Nu begreep Eva de woorden die ze gebaarde. Ze zag de rest van het publiek meedeinen op de vocals, ze zag Gareth Emery, de dj, de woorden maken met zijn mond. Zijn armen staken omhoog in een v-vorm. “I just close my eyes and all I saw was you” zeiden Sarahs gebaren. Eva sloot haar ogen en ze besloot dat horen overschat was. Meer dan dit kon er niet zijn.

Standaard