Verhaal #404 • Afgesproken thema: Netflix

Op een bruine Chevrolet

Je heette Jackie. Je was misschien niet zo sophisticated als Jackie Kennedy, je naamgenote, maar je had een rauw soort charme die me aanstond. Je zei “Hey y’all!” tegen iedereen en je droeg laarzen onder je korte spijkerbroek.

Je was een vleesgeworden Amerikaans cliché en juist daarom voelde ik me veilig bij je. Ik was een vreemde in dit land. Toen we nog maar een minuut of tien hadden staan praten vroeg je of ik een film wilde zien. Dat was ver vóór Netflix, IMAX en 3D-experiences. “Sure”, zei ik, en je nam me mee.

We zaten op de voorkant van de auto, dicht bij elkaar maar niet zo dicht dat onze lichamen elkaar raakten. Je glimlachte toen ik vroeg of je alles goed kon zien. Jij had mij naar de Drive-in gereden in je bruinige Chevrolet en je had zelf de plek op het drassige grasveld uitgezocht. Vrouwen schenen me onafhankelijker in dit land. De film werd afgespeeld op een groot opblaasbaar scherm aan de rand van het veld.
‘Hoe werkt zo’n ding?’ vroeg ik om de reclames door te komen, en je antwoordde zacht iets over aan elkaar genaaide zeildoeken. Ik veranderde het onderwerp. Zo ongemakkelijk gingen we met elkaar om; vreemden die te graag bij elkaar in de smaak wilden vallen. Ik geloof dat het vooral je mond was waardoor ik niet goed uit mijn woorden kwam. Nee, niet je mond, het was je tandje. Die boventand links van het midden die bij jou zo klein was uitgevallen dat het bijna een melktand leek. Dat gekke tandje kan ik me nu beter voor de geest halen dan de rest van je gezicht. Er zat een klein spleetje naast.
‘Wil je wijn?’ vroeg je en je wilde me de fles aanreiken die we onderweg hadden gekocht. Ik antwoordde dat dames voorgingen, dus je nam zelf een teug. Je keel bewoog lichtjes toen je doorslikte. Ik dacht altijd dat drive-in bioscopen bedoeld waren voor stelletjes die tijdens de film wilden vrijen, maar dat was blijkbaar niet je bedoeling: je was op de hood gaan zitten. Maar er was wijn dus ik had nog hoop.
‘Kom je hier ook wel eens alleen?’ vroeg ik en je schudde lachend ‘nee’. Ik had eigenlijk willen vragen of je hier wel eens met andere jongens kwam maar dat durfde ik niet. De film begon te spelen. We ontvingen het geluid via de autoradio die je hard aan had gezet, de deuren van de auto open. Je nam nog een slok uit de fles rode wijn. Toen je lachte om iets wat er in de film gezegd werd, zag ik dat je tandje een beetje blauw geworden was.
‘Vind je het leuk?’ vroeg je en ik antwoordde dat ik het grappig vond. Je had erg puntige oren; ze staken hoekig naar achter alsof je twee mislukte piercings had gehad. Je droeg je krullen er half overheen, misschien om die oren te verbergen, maar ik had ze al lang gezien. Ik zwolg in je imperfecties. Toen richtte ik mijn ogen weer op het dikke scherm dat me nog het meest aan een springkussen deed denken, alleen zonder de hysterische kleuren. Als de film was afgelopen zouden ze het weer leeg laten lopen. Morgen konden de koeien hier weer staan.



Wie is Mirjam Brouwer?

Met de dag wordt het waarschijnlijker dat u van Mirjam heeft gehoord. Ze scoorde de derde plek in de Opium verhalenwedstrijd én haalde de longlist van de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd. Hoogste tijd voor de volgende stap in haar reeds imposante carrière: een vaste plek bij Het Genootschap. En hoewel wij eigenlijk niet op zoek waren naar een nieuwe collega, landde haar open sollicitatie tóch op vruchtbare grond. Omdat je voor sommige talenten gewoon plek moet maken. En omdat ze beloofde elke week een cake voor ons te bakken. Noemen wij in de schrijverswereld een klassieke win-win situatie, maar dat stukje vakjargon mag u meteen vergeten. Enfin, show don’t tell, Mirjam. (JE / HdK) Check de Verhalenfabriek van Mirjam →
Standard