Verhaal #403 • Afgesproken thema: Netflix

Het analoge schatzoeken

Pieppieppieppiep!!!
‘Lieve help, wat maakt dat ding veel lawaai.’ Joep maaide de wekker van het nachtkastje en draaide zich met een grom om.
‘Goedemorgen schat’, zei Adriënne poeslief.
‘Waarom staat die wekker zo vroeg?’ Joep kneep zijn ogen stijf dicht.
‘Ik ga schatzoeken.’

Zijn zucht werd gesmoord door het kussen.
Het was zaterdagochtend. Haar lievelingsochtend. Terwijl ze doordeweeks met geen mogelijkheid uit bed te krijgen was, stond ze er op zaterdag al om zeven uur naast. Haar koffie smaakte dan nét iets lekkerder en ze nam zelfs de tijd om sinaasappelen uit te persen. Tijdens haar ontbijt bedacht ze naar wat voor soort schatten ze vandaag op zoek zou gaan. Met welke pareltjes ze haar collectie aan wilde vullen.

De drukte van de stad ergerde haar op zaterdag minder dan op andere dagen, terwijl het dan juist volstroomde met winkelende dagjesmensen. Moeders die dochters naar de winkels trokken waar kleding werd verkocht waarin zij hun dochters het liefst zagen. Dochters die hun moeders naar de winkels met juist heel ander soort kleding sleurden. Volle tassen die tegen haar aanschuurden in de volgepropte smalle straatjes maakten haar niets uit.

‘Opheffingsuitverkoop’ stond er op het bord voor de ingang van haar schatkamer. Aarzelend stapte ze de winkel binnen.
‘Josh… wat is er aan de hand?’
Josh keek haar stralend aan. ‘Heerlijk hè! Ik heb eindelijk een goede reden om heel de flikkerse zooi van de hand te doen!’
Ze was verbluft. Flikkerse zooi? Heerlijk? ‘Maar jij bent toch ook zo’n muziekliefhebber?’, vroeg ze onzeker.
‘Absoluut, maar daar heb ik deze winkel niet voor nodig. Downloaden heeft gewonnen. Iedereen doet het. Ik doe het zelf ook.’
‘Ik niet’, mompelde ze terwijl ze haar vingers langs de ruggen van de hoesjes liet glijden. ‘Ik houd van dat beetje tastbaarheid.’

De zaterdagdrukte stond haar nu tegen. Ze had zin om tegen de moeders en dochters te snauwen. Hun tassen uit hun handen te slaan.
Ze had slechts twee cd’s en één dvd gescoord. Haar vingers hadden in de winkel liefkozend over de hoesjes gegleden. De boekjes met teksten had ze geopend alsof het breekbaar perkamentpapier was. Maar deze keer had ze er een rotgevoel bij gehad. Haar schatkamer ging sluiten.

‘Wat is er met jou aan de hand?’, vroeg Joep toen ze thuis kwam. ‘Kroese gaat sluiten’, antwoordde ze kort. ‘Ach lief, dan ga je toch gewoon downloaden?’, opperde hij. Ze werd boos. Hoe vaak moest ze nog zeggen dat ze een onnoemelijke hekel had aan downloaden? ‘Als jij koffie schenkt voor die kutklanten van je, wil je daar toch ook voor betaald worden?’, wierp ze hem voor de voeten. ‘Ik wíl niet downloaden! Ik kán niet downloaden! Ik snap níks van Pirate Bay! Ik wil hoesjes! Teksten in boekjes! Niet digitaal! En ik wil ook niet zelf de ondertiteling zoeken bij mijn films en dan maar afwachten of het synchroon loopt!’ Joep nam haar teder in zijn armen en trok haar tegen zich aan. ‘Ach mop, dan nemen we toch gewoon een abonnement op Netflix.’



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard