Verhaal #20 • Afgesproken thema: Sinterklaas

Aardappelkroketjes

Sinterklaas viel dat jaar op een maandag, maar omdat Froukje dat geen feestelijke dag vond, kwamen ze een dag eerder allemaal bij elkaar. Haar kleine, maar vreselijk gezellig ingerichte flatje aan de Bilderdijkstraat was uitgekozen als feestlocatie, dus iedereen was het er ook wel over eens dat Froukje enig recht van spreken had bij het prikken van een geschikte datum. Rein, als Sinterklaasmaagd, had zich wijselijk niet in de discussie op Facebook gemengd. Wel had hij op vind ik leuk gedrukt zodat z’n nieuwe vrienden wisten dat hij belangstelling had voor het feest. In de dagen erna had hij ook af-en-toe een reactie onder het Sinterklaasbericht van een duimpje voorzien (Erik: “Kijk, Sinterklaas als smiley: <+:-}}} hahaha ik kan trouwens zondag ook!!”) om aan te geven dat hij het allemaal goed in de gaten hield.

Dus zondag 4 december zaten ze met z’n allen bij Froukje aan de Bilderdijkstraat. Bij binnenkomst had Erik nog even bij Froukje geprobeerd het uitpakken van de cadeaus te laten beginnen na Studio Sport, maar dat probleempje had ze snel in de kiem gesmoord. In het keukentje, buiten het gehoor van de rest, had ze hem er fijntjes aan herinnerd dat Mike ook iets soortgelijks vorig jaar in de groep had gegooid en ze wisten inmiddels allebei donders goed wat daar de gevolgen van waren geweest. De stomerij had de vlekken nooit helemaal uit Petra’s jurk gekregen en Froukje had er altijd een schuldgevoel aan overgehouden want het waren immers haar aardappelkroketjes met aioli geweest die Mike kwaad had gelanceerd middels een goed uitgekiende klap op z’n vork. Die ellendige televisie bleef vanavond uit.

Voor Rein was het zonder meer een mooie avond. Hij was als laatste bij de vriendengroep gekomen en dat hij het Sinterklaasfeest dit jaar mocht meemaken, was iets waar hij zich al wekenlang op verheugde. Sinds Rein voor z’n studie naar Amsterdam was verhuisd, maakte hij steeds meer spannende dingen mee. Fietsende toeristen op de trambaan, overal duiven, dat lijk in de Prinsengracht en nu zelfs Sinterklaas. Zijn oude vrienden in noordwest-Groningen zouden hem eens moeten zien.

In Kaakhorn, zijn geboorteplaats in de gemeente De Marne, direct ten noorden van Westernieland aan een doodlopende weg, werd nooit Sinterklaas gevierd. Dat was nog iets van uit de oorlog. De haat tegen Duitsers zit in Kaakhorn zo diep, dat alles wat ook maar een beetje Germaans of Nationalistisch in de oren klinkt het dorp wordt uitgejaagd. En weliswaar komt Sinterklaas officieel uit Turkije en was hij naar verluidt zeker geen nazi, toch had burgemeester Kamminga vrijwel direct na de bevrijding besloten het feest ter ere van Sint Nicolaas te boycotten in zijn Kaakhorn. Het risico op een nieuwe bezetting was gewoonweg te groot en je kon nooit voorzichtig genoeg zijn. Boer Hansma had die dag ook al z’n schimmels na het slachthuis moeten brengen. Paarden die zo wit zijn, die zijn niet te vertrouwen had de burgervader in al zijn wijsheid gezegd en sindsdien was het in Kaakhorn een goede traditie geworden om rond 5 december met het hele gezin gezellig gerechten met paardenworst te eten.

‘Sokken zijn altijd fijn, dus pak het nu maar uit, Rein. Verklapt heb ik het toch niet? Groeten van Sint en Piet.’ Rein legde het gedichtje naast zich neer en begon voorzichtig het cadeaupapier los te maken.
‘Nou, dat zijn vast geen sokken,’ zei Erik, de grappigste van de groep. ‘Ik denk dat het een fles wijn is.’
Froukje lachte hard en graaide nog een keer in het schaaltje pepernoten.
‘He, sokken, wat leuk,’ zei Rein. ‘Vroeger mocht ik nooit witte.’



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →

Standard