Puntzak friet

Patat speciaal

Om te begrijpen waarom Rodney Graatmeter tegenwoordig patat speciaalzaken mijdt zoals Yvon Jaspers vrijgezelle boeren buiten opnametijd, moeten we even naar een paar maanden geleden, naar 14 maart 2014 om precies te zijn.

Rodney was nog jong, naïef en had, geheel volgens de heersende trend, zijn baard laten staan. Sterker nog, we pakken het verhaal op bij het punt waar hij net de deur achter zich dichtsloeg van een baard speciaalzaak in Rotterdam, alwaar de donkerblonde haren op zijn kin en rondom de kaaklijn stilistisch geordend waren naar voorbeeld van hippe Hollywoodsterren en zangers in folkbands met grote trommels en kleine gitaren die men in “het wereldje” sinds enige tijd vakkundig aanduid met de term banjo’s omdat de omschrijving kleine gitaren nu eenmaal veel verwarring zaaide onder muziek speciaalzaken door heel het land aangezien iedereen immers een ander idee heeft bij de kwalificatie klein.

U begrijpt, Rodney Graatmeter was die dag goed gemutst, want ook mutsen waren hip en hoe handig, het bedekte ook perfect het deel van z’n hoofd waar stilistisch gezien eigenlijk een knotje had moeten zitten. Maar, en dit beseft Rodney heden ten dage als geen ander, je kan niet alles hebben in deze wereld die soms wel enkel lijkt te draaien om mooie mensen en hippe muzikanten die perfect weten bij welke afmetingen je zo’n ding met snaren geen gitaar meer noemt maar een “banjo”.

Goed, onze hoofdrolspeler liep dus de baard speciaalzaak uit en na het oversteken van het zebrapad haalde hij z’n to-do lijstje tevoorschijn. Hij zag ‘kappertje doen’ bovenaan staan en al voelend in z’n broek- en daarna jaszakken, kwam al gauw het besef dat een balpen deze ochtend niet tot zijn urban city walking outfit behoorde. “Wat voor zin heeft een lijstje dan nog, als je niks kan lopen afstrepen!” riep hij in de drukke winkelstraat. “Helemaal geen kloot, of wel dan!”
Rodney Graatmeter beende een Etos in, want onder ‘kappertje doen’ had hij een paar uur eerder met de nog thuis liggende (of onderweg verloren) balpen ‘gelletje kopen’ geschreven. In de drogisterij gebeurde niks noemenswaardig; er waren voldoende haarstylingproducten aanwezig die het te besteden budget van Rodney weinig kwaad deden.

Het ging echter goed mis met onze held toen hij voldaan en met in zijn linkerhand een wit plastic tasje (inhoud: 1 gelletje) de drogisterij verliet en koers zette richting het centrum. Hij naderde patat speciaalzaak De Vieze Vette Vlaamse Gaai en zag van een afstandje al dat er stront aan de knikker was. Want wie stond daar op de stoep zijn dikke bakkes vol te proppen met grote gele patatten? Inderdaad: Barry Koperplaat, Rodney Graatmeters grote en succesvollere rivaal met een stilistisch superkapsel waar folkzangers hun favoriete kleine gitaar zonder twijfel voor zouden afstaan.

Uitgerekend Barry Koperplaat. Of zoals Rodney hem nu in het centrum van Rotterdam binnensmonds noemde en ook in de veilige omgeving van familie en vrienden: Barry –gloeiende, gloeiende- Koperplaat. Toch liet onze hoofdrolspeler zich niet kennen. Rivaal of niet, voor last minute routewijzigingen had zijn drukke zaterdagschema nu eenmaal geen ruimte. Rodney nam een grote hap lucht, trok zijn mutsje nog ietsjes schuiner en wandelde toen met gepaste snelheid langs patat speciaalzaak De Vieze Vette Vlaamse Gaai. Voor even dacht Rodney Graatmeter dat zijn grote en succesvollere rivaal hem niet had opgemerkt, maar vlak voor zijn geplande opluchtingszucht ging het dan toch mis.

“Schattig mutsje, Rukney,” riep Barry Koperplaat en balorig wierp hij z’n lege puntzak naar onze hoofdrolspeler. “Heb je moeder die lopen breien?”

Een hatelijke opmerking want iedereen in Rotterdam en omstreken wist dat de moeder van Rodney sinds de verloren breifinale van 1985 in een uitverkocht Feyenoordstadion geen breinaald meer had aangeraakt. Dat de winnares, Klaartje Koperplaat, met het prijzengeld een uiterst succesvolle brei- en punnik speciaalzaak was begonnen, had de familie Graatmeter recht in het hart getroffen. Die geschiedenis in het achterhoofd houdend, zorgde ervoor dat Rodney de woorden van Barry Koperplaat voelde als duizend zweepslagen op zijn met wijze teksten getatoeëerde rug. Daar, voor patat speciaalzaak De Vieze Vette Vlaamse Gaai, vocht onze hoofdrolspeler met z’n gelletje in het witte plastic tasje in zijn linkerhand en een niet afgestreept to-do lijstje in z’n rechterbroekzak tegen de opkomende tranen en koos hij eieren voor z’n geld. Barry Koperplaat geen woord gunnend stapte Rodney verder, maar door het uitglijden over de lege puntzak viel een groot, vernederend lachsalvo hem ten deel. Ja, 14 maart 2014 was een speciale dag in het met trauma’s bezaaide leven van Rodney Graatmeter, enig zoon van Aaltje Graatmeter, drievoudig verliezend breifinaliste in de jaren ’80 van de vorige eeuw.

Standaard