Verhaal #376 • Afgesproken thema: Vrouwen onder elkaar

Honderdduizend hoeren

Wie is die slet?’ roep ik. ‘Je kent haar! Ze keek je aan alsof…’
‘Schat, waar heb je het over?’
‘Alsof je haar hebt gedaan!’

Jaloezie is een tong, een rode tong die mijn bovenbeen likt terwijl ik mijn ondergoed nog aan heb.
‘Ik zeg haar wel eens gedag, dat is alles. We zijn buren!’ Peter maakt wilde gebaren terwijl hij praat, alsof zijn handen mij zouden kunnen overtuigen.
‘En haar man?’ roep ik terug. ‘Zeg je die ook gedag? Haar dikke kale man?’ Mij overtuigt hij niet. De tong beweegt zich langzaam naar boven, over het kant tussen mijn benen, en ik voel de vochtige warmte.
‘Nee, natuurlijk niet!’ ga ik verder wanneer hij niet antwoordt. ‘Jij praat alleen met vrouwen! Met hoerige, seksbeluste vrouwen die niks beters te doen hebben dan hier in hun korte rokjes voorbij te paraderen.’
Die angst dat de tong nu stopt, dat ik niet meer zal krijgen wat ik wil, is wat mijn lust naar Peter telkens opzweept. Jaloezie doet verlangen.
‘Hoeveel vrouwen zijn er nog meer?’ vraag ik. ‘Hoerenloper.’
Peters bovenlijf gaat snel op en neer, net als het mijne, en zijn gezicht is rood. Ik grijp hem vast. Hoe meer benen zijn tong gelikt heeft, de begeerlijker hij wordt. Mijn hand glijdt in zijn broek en ik zeg hem dat hij moet gaan liggen. Hij laat zich zakken op de keukenvloer.

Ik weet het, Peter is vergif. Hij heeft een ring om mijn vinger gedaan maar dat weerhoudt hem er niet van om zijn lul in iedere vrouw uit de buurt te stoppen, meestal in de knappe maar met de lelijke neemt hij ook vaak genoegen. ‘Jij bent mijn koningin’ zegt hij tegen mij. Ik ben de vrouw die hij verwent, verleidt en op een voetstuk plaatst, maar alleen wanneer hij eens niet door een ander wijf naar de slaapkamer is meegesleurd. Ik heb er zijn neus om gebroken en ook een keer zijn haar afgeknipt in zijn slaap. Maar het haar is weer aangegroeid, de neus is genezen en slechts het beetje extra kraakbeen herinnert ons aan die smerige hoer op die ene herfstmiddag. En het staat hem nog ook. Wat zijn perfecte gezicht nog miste was iets rauws, blijkt nu, en ik was het die hem die karakteristieke neus gaf.

‘Je bent van mij’ zeg ik als ik klaar met hem ben. We liggen nog op de keukenvloer. Het raam waardoor we daarnet de hoer van de buren zagen langslopen, staat open.
‘Ik ben van jou.’ Peters tong draait langzaam rondjes in mijn mond; hij plaagt me, streelt me. De lust is getemperd, net als de jaloezie. Het is ook allemaal zijn schuld niet. Het komt door die wijven, die vieze, hoerige wijven die niet met hun handen van mijn man af kunnen blijven.
‘En nu’, zeg ik. ‘Wat moet ik met die slet?’
‘Schatje…’ Hij drukt een kus op mijn voorhoofd.
‘Misschien dat ik maar eens bij haar man langs ga’ zeg ik. ‘Kijken of die bierbuik een beetje uithoudingsvermogen heeft.’
‘Lieverd!’
‘Ach, nee.’ Ik geef Peter een geruststellend klopje op zijn borst. ‘Dat kan haar waarschijnlijk niets schelen ook.’ Ik sta op. Ik wil haar jaloezie ook helemaal niet aanwakkeren. Haar lust. Ik rommel in een keukenkastje.
‘Wat ga je doen?’ vraagt Peter. Hij ligt nog op de vloer, leunend op zijn elleboog en met zijn broek open. Zijn lul ligt slapjes tegen zijn buik.
‘Eitje bakken’ zeg ik en ik pak de grootste koekenpan.
Hij staat ook op. ‘Laat mij dat voor je doen.’
‘Nee hoor. Dat is nu echt een vrouwenklusje.’
Ik trek aan mijn rokje dat tijdens ons vluggertje omhoog is gekropen, zodat het mijn billen weer bedekt. Dan loop ik de keuken uit.
‘Het fornuis is daar, lieverd!’ roept hij. ‘Waar ga je heen?’
Ik heb de voordeur al achter me dichtgegooid. Terwijl ik richting de buren loop, roep ik door het open raam: ‘Zo terug!’ Ik maak mijn lippen nat. Ik denk niet dat er ooit een vrouw knapper is geworden van wat extra kraakbeen in haar gezicht.



Wie is Mirjam Brouwer?

Met de dag wordt het waarschijnlijker dat u van Mirjam heeft gehoord. Ze scoorde de derde plek in de Opium verhalenwedstrijd én haalde de longlist van de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd. Hoogste tijd voor de volgende stap in haar reeds imposante carrière: een vaste plek bij Het Genootschap. En hoewel wij eigenlijk niet op zoek waren naar een nieuwe collega, landde haar open sollicitatie tóch op vruchtbare grond. Omdat je voor sommige talenten gewoon plek moet maken. En omdat ze beloofde elke week een cake voor ons te bakken. Noemen wij in de schrijverswereld een klassieke win-win situatie, maar dat stukje vakjargon mag u meteen vergeten. Enfin, show don’t tell, Mirjam. (JE / HdK) Check de Verhalenfabriek van Mirjam →
Standard