Verhaal #374 • Afgesproken thema: Seks

Geen verplichte snelheid

Op wat volgens mij de guurste donderdagochtend van deze maand moet zijn, lopen we breed glimlachend naar de tramhalte. De zomer is over zijn hoogtepunt heen, maar deze frisse wind is niet iets om somber van te worden.

Eefje houdt mijn hand vast en ik moet ineens denken aan een paar zomers geleden. Het verbaast me met hoeveel gemak ik het gevoel van die avond weer voor de geest kan halen. Een dinsdag, de Tour de France was nog niet van start gegaan en de dag ervoor had ik bij de Ikea een zak met 250 waxinelichtjes gekocht. (Een zak die overigens nog steeds niet leeg is – een man alleen steekt niet zo gauw kaarsjes aan.)

‘Is het niet sneller met de bus?’ vraagt Eefje als er weer eentje ons passeert.
‘Geen idee,’ antwoord ik. ‘Ik kijk eigenlijk nooit naar bussen.’
‘Ik ook niet. Grappig is dat.’

Het enige gerecht dat ik kan koken, Chili con carne – met enige fantasie, stond rond half acht op de netjes gedekte tafel. Frea zei dat het lekker was en ik vond het toen nog fijn dat ze de moeite deed om tegen mij te liegen want ik had een halve maand eerder die dure kookboeken wel in haar keuken zien staan.

We wachten voor een stoplicht. Eefje kijkt me aan, glimlacht en legt heel even haar hoofd tegen mijn schouder. Ik kan zo’n gebaar wel waarderen. Het licht is nog niet op groen, maar toch lopen we door wanneer we beide geconstateerd hebben dat het veilig is.

Na de “Chili con carne” (bewust tussen aanhalingstekens) namen we ons glas wijn mee naar de bank. Ik had een film uitgezocht die Frea al had gezien want bij elke verrassende plotwending of opkomst van de antiheld met kettingzaag liet ze geen spoortje van emotie zien.

Eefje ken ik nog niet zo lang. Een week, op de kop af. Het gaat allemaal veel sneller dan ik gewend ben. Ik dacht er vannacht nog aan. Ineens schoot me het liedje High Speed van Coldplay te binnen. Hoe het klopt: “Confidence in you is confidence in me is confidence in high speed.” Het is spannend en eng hoe bepaalde dingen ineens in volle vaart kunnen gaan, maar dankzij het wederzijdse vertrouwen is er eigenlijk geen verplichte snelheid. Als je maar vooruit gaat. Verdorie Chris Martin, je hebt gelijk, jij monotoon zingend genie met futloos haar: zonder vertrouwen sta je altijd stil.

Na de film schoof ik dichter naar Frea toe. Een gebaar dat ze wel kon waarderen, dacht ik. ‘Weet je,’ zei ze, ‘ik moet eigenlijk naar huis. Morgen heb ik een belangrijke presentatie.’ Ik kuchte en zei dat ze best hier kon blijven slapen. Met tram 7 was het na een overstap op het Leidseplein een half uurtje naar haar werk, dat had ik die middag al eventjes opgezocht want je wist maar nooit. ‘Nee,’ zei ze, ‘ik heb de USB stick met de powerpointpresentatie thuis liggen. Zonder kan echt niet. En ik wil liever hakken aan, niet deze gympen.’

Vlak voordat Eefje de tram in stapt die haar naar het Centraal Station gaat brengen, geef ik haar een zoen.
‘Ik moet inchecken,’ zegt ze. ‘Hij gaat bijna weg.’
‘Ja, je moet inchecken.’
‘Morgen dus bij mij?’
‘Daar kun je op vertrouwen. Half negen ben ik er.’
‘Vergeet je tandenborstel dit keer niet, lief.’
‘Check. Veel plezier op je werk vandaag!’



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard