Verhaal #371 • Afgesproken thema: Seks

Die nachtjapon vond ze morgenochtend wel weer

Zijn hand schoof onder haar nachtjapon en omklemde een van haar borsten. Tegelijkertijd gaf hij haar een goede, volle zoen, en ze glimlachte. Al vierenveertig jaar hoorde dat bij hun avondritueel. Vanaf de dag dat ze getrouwd waren had hij op die manier afscheid van haar genomen voor de nacht.

Na het kneepje draaide hij zich naar zijn kant, trok de dekens eens goed over zich heen en was binnen een paar minuten weg. Zij lag dan meestal nog een half uur wakker, peinzend over haar vruchtbaarheid, hoe het moest als ze kinderen hadden, of hun kinderen ver zouden komen in het leven, de puberteit, het studentenleven, het lege nestsyndroom en hun pensioenfonds. Als ze klaar was met peinzen gaf ze haar slapende man een kus op het achterhoofd en draaide zich vervolgens naar haar kant. Ze hadden snel geleerd dat twee dekens onmisbaar waren.

Deze keer dacht ze na over de seks die ze minder en minder hadden. Eigenlijk heel logisch, bedacht ze, want ze werden ouder, maar toch, het hoorde bij het huwelijk. Ze dacht terug aan de eerste keer, toen ze onwennig en giechelend in elkaar schoven. Zij was zenuwachtig en hij was snel klaar, wat maar goed was ook, want de pijn die hij veroorzaakte was heftig. Pas na een keer of tien begon zij er ook van te genieten. De druk op elkaars lichamen, de warme adem in haar oren en de aanbidding van haar lijf, het was alles waar ze als tiener van had gedroomd.

Wat ze las in de relatieboeken bleek ook echt te kloppen: hoe ouder je werd, hoe beter de seks. Ze leerden heel clichématig elkaars plekjes te ontdekken en schaamden zich al gauw nergens meer voor. De beste herinnering die ze had was op een weekend in een grauw hotelletje in Middelburg, waar de buren op de muur bonkten en riepen dat het wel wat minder kon. Ze hadden zich slap gelachen, en het feestje vrolijk afgemaakt. ’s Ochtends liepen ze toevallig tegelijk met diezelfde buren de deur uit richting het ontbijt. Haar man keek naar de grond, maar zij had het stelletje recht in de ogen gekeken en nét iets te joviaal ‘Goedemorgen!’ geroepen.

Ze draaide van haar rug naar haar man, en in plaats van hem op zijn achterhoofd te zoenen, plaatste ze nu een spelerig kusje in zijn nek. Haar hand gleed over zijn zij en buik naar z’n pyamabroek. Na twee pogingen kreeg ze het elastiek aan de kant. Hij mocht dan al wel wat haren kwijt zijn, de vitaliteit was er nog. Ze voelde zijn adem stokken en kon z’n oogleden zien openen. Hij draaide naar haar toe, keek zoals alleen geile mannen kunnen kijken en wierp zich op haar.

Opnieuw kneep hij in haar borst en gaf de zoen die hij al eerder had gegeven. Ze glimlachten naar elkaar en hij draaide zich naar zijn kant. Een halve minuut later hoorde ze de geruststellende diepe ademhaling. Ze dacht even na en draaide zich toen grinnikend naar haar kant. Die nachtjapon vond ze morgenochtend wel weer.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard