Verhaal #366 • Afgesproken thema: Klittenband

Het eindpunt van je geheugen

Ik weet niet meer hoe oud ik was of waar m’n moeder me mee naartoe nam. Ik weet alleen dat ik enorm onder de indruk was van de mededeling over de intercom: “…is het eindpunt van deze trein. Vergeet bij het uitstappen uw bagage niet mee te nemen.”

Raar dat je dat soort momenten onthoudt. Niet de bestemming, niet het weer of dat er een hele dikke mevrouw tegenover je zat, ofzo, maar dat je hoort dat een trein z’n eindbestemming nadert. Het zal de eerste keer geweest zijn. Het eindpunt kwam magisch op mij over, als de pot met goud aan het einde van een regenboog. Want hoe keert een trein? Komt hij dan op een roterend stuk spoor te staan, zoals in mijn stripboeken? Is er een gigantisch rangeerterrein achter dit station? Kan ik eigenlijk wel uitstappen, zometeen? Is er wel iets, hier? En is dit het eindpunt van alle treinen? Waar moeten ze dan allemaal staan? En hoe komt de machinist weer thuis?

Ik was in mijn jeugd onder de indruk van álles. Zo kan ik me nog precies herinneren waar ik stond en welke juf erbij was toen ik mijn veterstrikdiploma kreeg. De Scapino, ook zo’n plek die me nog bij is gebleven. Het geurtje, mijn eerste paar voetbalschoenen en de videobanden bij de kassa.

Overigens waren de treinritten die ik in mijn jeugd maakte op één hand te tellen. Een keertje naar opa en oma, een pretpark en twee keer naar Vlieland. Een van die keren naar Vlieland is me altijd bijgebleven. M’n moeder kwam met mij, m’n zusje en m’n broertje zo vroeg aan op het station, dat de trein vóór de trein die we moesten hebben er nog stond. Ze reden twee keer per uur, dus ga maar na.
“Kom, die gaan we pakken”, zei ik geloof ik.
“Nee, dan komen we te vroeg in Harlingen”, zei mijn moeder.
Vertwijfeld zag ik de trein vertrekken. Drie kwartier later was onze trein nog steeds niet gearriveerd en werd er omgeroepen op het station dat er een giflek in de buurt was en dat het station ontruimd moest worden. Twee uur later zaten we in een bus naar een ander station. We kwamen uiteindelijk vijf uur later dan gepland aan op Vlieland, geloof ik. De grap was dat ik niet de details van dat giflek heb onthouden, maar het gesprek met mijn moeder.

Drie jaar terug begroef ik mijn vrouw van vierenveertig jaar op een begraafplaats in Zwolle. Ik kan me nog goed herinneren dat een kleinzoon op kleine, bruine sandaaltjes de zaal binnenkwam. Er zat gras in de klittenbandsluiting en de punten waren meer groen dan bruin. Toen ik vroeg of hij gewonnen had zei hij van ja, en dat hij heel goed was, en dat hij vier keer gescoord had en dat Jeroen niet tegen z’n verlies kon en een sukkel was. Wat er die dag over mijn lieve vrouw gezegd is weet ik niet meer, maar wel dat Jeroen een sukkel was.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard