Verhaal #363 • Afgesproken thema: Snelwandelen

Er was meer nodig

Hij had een hekel aan veel dingen, merkte hij achter zijn bureau. Zijn gedachten waren afgedwaald, terwijl hij eigenlijk aan een nieuw idee zou moeten werken.

Hij dacht aan vanochtend, aan de manier waarop zijn vrouw naar hem had gekeken terwijl hij het bed waarin zij lag probeerde op te maken. Hoe de koffie die ze hem had voorgezet lauw en zijn croissant te lang in de oven was geweest. Hoe ze zich alweer zo’n vet ontbijt kon permitteren. Hij had niks gezegd, hij had zich ingehouden. Maar later stond hij wel zachtjes mompelscheldend de vaatwasser uit te ruimen. Misschien moest hij nodig weg, dacht hij.

Toen sprong de kat op tafel. Haar kat. Ze wist toch dat dat niet mocht? Hij was aan het werk, begreep ze dan niet dat hij daar niet van afgeleid mocht worden?
Echt werk was het niet, hij kreeg er immers niet voor betaald. Nog niet, volgens hem. Maar het volgende idee kon zomaar raak zijn. Een idee dat zomaar een hoop zorgen weg zou nemen. De afgelopen maanden had hij echter weinig op papier gekregen, maar met wat redactie kwam het dit keer echt wel goed. Dat had hij haar ook op het lijf gedrukt. Hij had haar bij de schouders vastgepakt, zachtjes geschud en met zijn hoofd geknikt. Maar zoals vaker ging het minder dan van tevoren gedacht. Zijn laatste manuscript heette Elektriciteitsdraden Als Muziekbalken. Hij had een tekstbestand op zijn bureaublad staan, Titelsvanromans.txt. Op dit moment stonden daar alleen Nooit Hoe het Eruit Ziet, Veertig Meter Buitenlucht en de werktitel van zijn huidige project in: Elektriciteitsdraden Van Geluk – wat hij inmiddels had aangepast. De titels die niet goed genoeg waren voor al die redacteuren had hij al verwijderd uit het bestand met nog te schrijven boeken. Het had ze niks gedaan, er was altijd meer nodig geweest.

Als pauze, zo vertelde hij zichzelf, was hij even naar de woonkamer gelopen. Daar zat zijn vrouw voor de televisie, het journaal stond op. Het item ging over de Vierdaagse. Hij stond achter de bank, keek even toe hoe ze in sneltreinvaart een zak chips wegvrat. Hij sloot zijn ogen.
‘Die Vierdaagse, ik begrijp daar niks van,’ zei ze met volle mond. ‘Een oerdom evenement.’
Hij slikte.
‘Waarom zou je in vier dagen 40, 50 of 60 of wat-is-het kilometer lopen, zonder dat je ergens heen hoeft? Je kan niet eens winnen.’
Hij verzamelde moed. Dit was een moment, een waarvan hij er meer had gehad. Hij kwam naast de bank staan, legde zijn arm op de leuning. Hij nam diep adem, maar zei niet wat hij eigenlijk van plan was te zeggen.
‘En die mensen langs de zijlijn, die zijn het ergst.’
Ze draaide langzaam en met een schuin hoofd keek ze naar hem op. Hij ging door.
‘En maar jubelen. Kijk dan, die vrouwen daar. Ik hoor ze al. ‘Je moet het maar doen hè, Dinie?’ roept die linker,’ zei hij. Hij ging naast haar zitten.
Ze genoot, ze vond het heerlijk als hij haar bijviel. Ze wist wat hij allemaal ook had kunnen zeggen. Ze zette een stemmetje op, als was ze de andere vrouw uit het publiek. ‘Ik zou het zelf niet kunnen, Corry!’ zei ze, met gevoel voor zelfspot. Lachend zaten ze naast elkaar.
‘Wil je een plakje cake pakken?’ vroeg ze. Toen hij niet antwoordde, kwam ze overeind van de bank waarop hij hetzelfde deed en haar daarbij inhaalde.
‘Wat ben je inhalig,’ zei ze, nog met het moment van meligheid versmolten.
Hij liep naar de keuken, pakte een snijplank en legde er mompelscheldend een mes en een hele cake op. Hij wist dat er meer nodig was.



Wie is Matthijs van Asselt?

Matthijs van Asselt is komiek, held en neus van beroep. Als hij zich niet afvraagt hoeveel vorken er in de wereld zijn, dan berijdt hij wel een groene tractor of geeft hij zomaar grasmaaiers weg via Facebook. Dat absurdisme typeert de schrijver Matthijs van Asselt waarbij niet alles lijkt zoals het is en zeker niet alles is zoals het lijkt en als het wel lijkt zoals het is, dan moet je er vooral niks anders achter zoeken, want het kan niet altijd raak zijn. Desondanks is Matthijs de absolute publiekslieveling van Het Schrijversgenootschap zoals Dirk Kuyt dat ooit bij Liverpool was. (JE / HdK) Volg Matthijs op Twitter →
Standard