Verhaal #361 • Afgesproken thema: Snelwandelen

Van korte duur

Ze was dronken. Zeg maar gerust straalbezopen. Maat houden was nooit haar sterkste kant geweest, maar nu gingen alle remmen los.

Ze had whisky gevonden in de drankkast. Het bier dat ze eerder had gedronken was haar niet snel genoeg gegaan, ook al had ze zeker zes flesjes naar binnen geklokt.

Ze had iets te vieren. Oh hemel, wat had ze iets te vieren. Ze schonk zichzelf haar vierde glas in en maakte daarmee de fles leeg. Ze goot het goedje in één zwierige beweging achter in haar keel, stond op om andere drank te zoeken en wankelde. En viel. ‘Au. Verdomme’, vloekte ze terwijl ze zich vastgreep aan de bank om zich op te trekken. De whisky kwam als een zure golf omhoog. Net op tijd wist ze het weer weg te slikken, wat een nieuwe golf braaksel veroorzaakte. Ze slikte het weer weg en strompelde naar de wc, waar ze haar kokhalsneigingen de vrije loop liet. Opgelucht spoelde ze door. Als ze op het tapijt had gekotst, had ze een groot probleem gehad.

De badkamervloer was koel. Heerlijk koel. Behaaglijk. Hemels voor haar gloeiend hete wangen. Ze legde haar hoofd op de tegels. Toen ze wakker werd, was het pikdonker. Regen sloeg tegen het badkamerraam. Haar hoofd bonkte en haar tong voelde als een lap uitgedroogd rattenvlees. Zo smaakte hij ook. Haar wangen voelden schraal. Toen ze in de spiegel keek zag ze dat haar make-up was uitgelopen. Ze had gehuild in haar dronken slaap.

Uit het medicijnkastje haalde ze een doosje paracetamol en ze slikte er meteen vier. Op de wc wachtte ze tot de ergste hoofdpijn was gezakt, terwijl ze zich afvroeg wat er in vredesnaam gebeurd kon zijn waardoor ze op de badkamervloer wakker was geworden. Ze had geen bloed gezien en vond zo gauw ook geen blauwe plekken op haar lichaam. Ze vroeg zich af waar Elco was. Had hij haar geslagen? Had ze daarom zo’n hoofdpijn? Was ze gevallen?
Langzaam stond ze op en ze liep wankelend naar de woonkamer. De kamer was donker. Elco was dus niet thuis. Wanneer was hij weggegaan? Ze knipte de lamp aan en liep de kamer in.
Het eerste dat ze zag waren zijn voeten die iets voorbij de bank staken. ‘Elco?’, vroeg ze met raspende stem. Stokstijf stond ze in de woonkamer en de gebeurtenissen van die middag kwamen als kanonschoten terug. Ze klapte dubbel en kotste over het tapijt. Whisky, bier, brokjes van de patat en snacks die ze als lunch hadden gegeten. En daarna alleen nog maar gal. Zuur, geel gal, afgeblust met een laagje schuim. Tranen stroomden over haar wangen.

Ze wist het weer. Ze wist het maar al te goed. Ze kon ook niet anders; het tapijt rondom Elco was bloedrood. Het mes lag nog naast hem. Het mes met haar vingerafdrukken. Ze kon het schoonmaken of meenemen, maar het had geen zin. Haar DNA zat toch al in het tapijt. Compleet met brokjes frikadel.
Snel wandelde ze naar huis. Alsof dat zin had. Ze kon net zo goed rustig aan doen. Vroeg of laat zou de politie toch wel voor haar deur staan. Dan zou de vrijheid die ze een paar uur geleden had verworven door Elco te doden, haar weer afgenomen worden.



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard