Belofte

Zo werkt het dus niet

Iedereen wil altijd maar vuur van mij. Men denkt foutief dat ik een roker ben. Omdat ik moeilijk mensen kan teleurstellen kocht ik een aansteker.

Men noemt mij een grappenmaker. Letterlijk klopt dat: ik maak weleens een grap. Het is makkelijker dan een boek schrijven. Laatst vroeg iemand of ik ter plekke een grap kon verzinnen over z’n broer want die ging trouwen en hij moest, als ceremoniemeester, echt zo snel mogelijk nog iets leuks hebben. Zo werkt het dus niet. Je kunt dat probleem niet zomaar bij mij neerleggen. Maar ik kocht een moppenboek en stuurde die middag nog een e-mail met een grap over vanillevla, koffiefilters, een paar otters en de broer van die ene persoon in een benarde positie.
Mensen willen heel graag dat ik een schrijver ben. Dat ik een roman schrijf dat ze kunnen kopen in de boekenwinkel in hun woonplaats. Dat de verkoper dan vraagt of het een cadeautje is en ze dan kunnen wijzen op de foto op de achterkant en zeggen dat ze mij kennen. Alsof ze ‘m dan gratis krijgen.
Een roman schrijven is helemaal geen leuk werk. Je moet met van alles rekening houden. En het moet ergens over gaan. Iemand moet dat aanvuren. Een schrijver schrijft nooit een boek in z’n eentje.
Een maand geleden kocht ik een pakje sigaretten. Ik neem ‘t overal mee naar toe. Ik heb er zelfs speciaal een overhemd met een borstzakje bij uitgezocht. Soms, als ik door de stad loop, haal ik er een sigaret uit en doe ‘m achter mijn oor. Dan word ik pas echt vaak gevraagd om een vuurtje.
Ik schrijf een roman omdat mensen ‘m in hun boekenkast willen hebben staan. Maar eigenlijk ben ik helemaal geen schrijver. Ik doe weleens wat met woorden, zinnen, alinea’s en noem het dan een Kort Verhaal. Maar dan moet je een boek schrijven. Dat ligt in de lijn der verwachting. Na je achttiende verjaardag moet je meteen autorijlessen nemen. Het hoort zo. Net zoals iemand je eens eeuwige trouw belooft.
Vorige week, het was een woensdag, zag ik dat mijn vaste boekhandelaar in west al ruimte had gemaakt op de tips-van-ons-plank naast de kassa. Hij weet nog altijd niet dat ik de deadlines van de uitgeverij heb gemist.
Nog heel even over die grap met vanillevla, koffiefilters, een paar otters en de broer van die ene persoon in een benarde positie. Die was dus best grappig. Ik kan dat wel. Zolang het maar geen boek hoeft te worden. Wat ik me trouwens wel eens afvraag: is een belofte die niet wordt waargemaakt meteen al een leugen?

Standaard