Belofte

Belofte der eeuwigheid

Het water kletterde op zijn lijf. Het was te heet en deed pijn aan zijn verbrandde schouders, maar hij vond dat hij niet mocht klagen. De douches op deze camping waren prima. Heel anders dan de lauwe, miserabele pisstraaltjes op campings waar hij vroeger vaak had vertoefd.

Op campings gedijde hij het best. Waar de sfeer altijd ontspannen was en waar je eigenlijk continu buiten was. ’s Nachts werd hij slechts van de buitenlucht afgesloten door een dun stofje tentdoek. ’s Morgens werd hij gewekt door tjirpende krekels. Soms rukte een bries een paar vijgen van de boom en die ploften dan dof op zijn tent.

De belofte van het jaar staat onder een te hete douche, dacht hij. En hij besloot dat hij dat misschien wel als eerste zin van zijn nieuwe boek kon gebruiken. Hoe het verhaal zich dan verder zou ontwikkelen merkte hij vanzelf. Hij stopte het zinnetje in zijn hoofd achter het deurtje met eerste zinnen. Straks zou hij een plaatsje zoeken op een schaduwrijk terras, koffie drinken en zijn laptop tevoorschijn halen. Ja, straks zou hij beginnen. Echt.

Bij de wasbakken doopte hij zijn scheerkwast in het schuim en liep in gedachten de afgelopen jaren nog eens na. Zijn debuutroman was goed ontvangen. De recensies waren lovend en hij ontving via zijn website veel positieve reacties van lezers. De belofte van het jaar, zo had de Telegraaf hem genoemd. Nu had hij nooit zoveel opgehad met de Telegraaf, maar dit bekte wel lekker. Toen hij nog journalist was, had iemand hem ooit het kankergezwel van de samenleving genoemd. ‘Ha! Ik heb promotie gemaakt!’, grinnikte hij en zag door de spiegel dat de man die net binnen kwam een beetje schrok. Hij knipoogde, meer naar zichzelf dan naar de kromme grijsaard.
‘Misschien moet je er even een tijdje tussenuit’, had Anja geopperd toen het met zijn tweede boek niet zo wilde vlotten. ‘Lekker rondreizen door Kroatië, dat wilde je altijd al zo graag.’ Hij vroeg of ze dan mee ging, maar ze kon haar werk niet in de steek laten en Kroatië trok haar niet zo. Ze was gek, vond hij. Kroatië was een van de mooiste landen ter wereld. De natuur was verbluffend, de zee kristalhelder, de olijfbomen indrukwekkend en de bergen imponerend. Met de vrouwen was ook niets mis trouwens, maar daar kéék hij alleen naar. Hij had Anja immers eeuwige trouw beloofd.
Hij vroeg zich af wat kranten hadden gekopt als hij dertien jaar geleden al was uitgeroepen tot belofte van het jaar. Zijn huwelijk zou dan in de media misschien wel aangekondigd zijn als: ‘Belofte van het jaar belooft trouw aan toekomstige echtgenote’.
Hij grinnikte weer. Met zijn humor was niets mis, vond hij zelf. Nu zijn inspiratie nog. Daar was wel iets mis mee.
Op een terrasje in de schaduw opende hij zijn laptop, terwijl hij van zijn gloeiendhete koffie nipte. De postvak in van zijn e-mail verscheen onmiddellijk op zijn scherm. Hij zag 242 ongelezen items en zijn blik werd naar de naam van zijn vrouw getrokken. ‘Mail van Anja?’, vroeg hij verbaasd aan zijn koffielepel en hij opende het digitale briefje.

Zijn inspiratie was terug. Een traan rolde over zijn wang en de eerste zin van de belofte onder de douche schrapte hij in zijn hoofd. In plaats daarvan typte hij: ‘Ik hield van haar, maar zij nam het niet zo nauw met de belofte van eeuwige trouw.’

Standaard