Verhaal #346 • Afgesproken thema: Als Pasen en Pinksteren op één dag vallen

Het gaat gewoon niet gebeuren

Karin zat rechts vooraan, aan de andere kant van de klas. Vanwaar Matthijs zat, links achterin, kon hij haar Pipi Langkous-vlechtjes zien schudden als ze lachte en zien zwiepen als ze iets niet begreep. Ze droeg altijd hele felgekleurde kleren met roze, groen en veel geel.

De spannendste momenten waren altijd als ze achterom keek naar Marieke, een van haar vriendinnen. Zeker tijdens rekenen deed ze dat vaak, en soms keek ze dan ook wel eens naar Matthijs, vluchtig. Meer dan een scan van haar omgeving was het niet, maar voor Matthijs het belangrijkste moment op elke willekeurige schooldag.

Op aanraden van Gerjan had Matthijs een briefje gemaakt. Hij had erop geschreven: “Ik vind je leuk”, bewust zonder afzender. Hij hoopte dat ze zou gaan zoeken en dan zou ze zijn blik vinden en dan zou ze het weten. Via Gerjan ging het briefje naar Ronald, die de opdracht niet begreep, het briefje las en om zich heen keek, zoekend naar de schrijver. Matthijs keek naar z´n schrift.

Het tweede briefje bevatte dezelfde tekst, maar nadat Matthijs het had dubbelgevouwen schreef hij er ook nog ´Karin´ op. Er mocht geen twijfel over bestaan voor wie het was bestemd. Via Gerjan ging het briefje weer naar Ronald, die de naam zag en nu voor de zware taak stond om het briefje over het gangpad heen door te geven. Hij wachtte keurig tot Juf Bouma iets op het blackboard aan het schrijven was en leunde naar rechts. Jammer dat hij z´n evenwicht niet kon bewaren en met stoel en al omver viel. Hij kon een uur nablijven vanwege het verstoren van de les, waar hij op z´n zachtst gezegd niet blij mee was, en het briefje dus maar verscheurde en de stukjes op Gerjans bureau legde.

De volgende geef ik wel naar rechts, had Gerjan gezegd. Prima, nieuw briefje dus. Via Gerjan ging-ie met gemak de kloof over, waarop Shaniqua het briefje onder ogen kreeg. Als minst heldere licht van de klas begreep zij niets van de naam en vouwde het papiertje dus gewoon open. De boodschap begreep ze dan weer wel, waarop ze zoekend om zich heen keek. Matthijs keek naar z’n pen.

Het nieuwe briefje had buiten de bekende tekst aan de binnenkant nu ook ‘Bestemd voor KARIN’ aan de buitenkant. En om zeker te weten dat er niks mis ging schreef Matthijs nog een speciaal briefje voor Shaniqua met de boodschap dat ze het ANDERE briefje door moest geven richting Karin.

Wonder boven wonder ging het goed, en het briefje hoefde na drie tussenstations nu alleen nog het laatste ravijn tussen de twee rijen over. Sander was verantwoordelijk en wachtte professioneel tot Juf Bouma weer problemen had met haar Powerpoint-presentatie. Behendig leunde hij opzij en gaf het briefje aan Karin. Ze keek Sander even aan en begon het briefje open te vouwen. Het hart van Matthijs klopte in zijn keel. Gauw keek hij in het raam of z’n haar goed zat, en staarde na wat minieme aanpassingen indringend naar Karin. Onder zijn bezwerende blik begon ze te lezen. Ze werd rood in haar nek en toen ook rood op haar wangen en keek naar Sander, die haar glimlachend een kusje toewierp. Ze ving ‘m, plakte ‘m op haar wang en typte glimmend een berichtje op haar telefoon. Marieke siste ‘gefeliciteerd!’ van achteren en toen de telefoons van de andere meisjes in de klas begonnen te piepen ging er een geroezemoes door de zaal. Sander en Karin waren een stel en Matthijs keek naar z’n handen.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard