Verhaal #343 • Afgesproken thema: Engeland

Mind the gap

Ze zouden een grotere koelkast moeten kopen; de deur van deze was vol. Een magneetbord zou ook uitkomst bieden, maar de koelkast werkte toch al niet goed meer.

De deur van het apparaat was een bron van herinneringen, vol gekleurde magneetjes uit alle landen en steden waar ze ooit hadden gewandeld, gegeten, gedronken en gevreeën. Een Ganesha uit India, een miniatuur Eiffeltoren uit Parijs, maskertjes uit Venetië, een wietplantje uit Amsterdam, Kroatische Plitvicemeren en de letters Hollywood uit Los Angeles.
Goede herinneringen, want op vakantie was alles goed.

Vanmorgen had ze een nieuw magneetje toegevoegd. Uit Londen, waar ze de afgelopen vier dagen samen met Otto had vertoefd. Een rode rand, wit ingekleurd met een blauw bordje waarop ‘Mind the Gap’ stond.
Vier jaar geleden had ze hem leren kennen. Otto. Een oer-Hollandse knul met blosjes en lange, blonde lokken. Ze viel niet op blond en al helemaal niet op blosjes, want die gaven mannen iets kinderlijks. Maar Otto was anders. Otto was nonchalant, alternatief, een tikkeltje arrogant, had altijd een baardje van twee weken en was – hoewel hij zijn haar in een knotje droeg – verschrikkelijk mannelijk. Als hij haar aankeek zag ze lust in zijn ogen. Hij zorgde ervoor dat zij zich vrouwelijk voelde. Ze was zijn prinses en hij droeg haar op handen. Hij kookte de meest verrukkelijke maaltijden voor haar, zette thee en perste sinaasappels als ze ziek was, maar hij gaf ook tegengas. Precies wat ze nodig had.

‘Wil je nog een biertje, schat?’, vraagt ze en ze haalt een flesje uit de koelkast. Het magneetje blinkt even als ze de deur sluit. Otto geeft geen antwoord; hij kijkt voetbal. Ze zet het bier voor hem neer en opent Twitter.
‘Als Nederland verliest stijgt het aantal meldingen van mishandeling met veertig procent’, luidt een tweet van Trouw. Het scorebord op televisie vertelt haar dat Nederland met 1-0 voor staat. En ze zijn toch al door, denkt ze glimlachend. Nederland staat in de achtste finale. Bovendien hebben ze vier heerlijke dagen Londen achter de rug. Otto is ontspannen. Niets aan de hand.

Als Nederland in de blessuretijd de 2-0 scoort is Otto’s flesje leeg. Een paar minuten later fluit de scheids de wedstrijd af. Nederland heeft gewonnen. Emma staat op om nieuw bier te halen.
Dat de koelkastdeur te hard dichtvalt en het ‘Mind the gap’ magneetje daardoor stuk valt, is niet eens haar schuld. Het veertje van de deur had al lang gemaakt moeten worden.

‘Ook bij winst wordt er een kwart meer geweld gepleegd’, leest Emma later verder in het artikel van Trouw, terwijl ze een zak ijs tegen haar wang houdt en Otto thee voor haar zet.



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard