Verhaal #342 • Afgesproken thema: Engeland

Je hebt het soms niet in de hand

Onder hem wordt Schiphol steeds kleiner en hij denkt aan het boek dat hij vergeten is in te pakken. Zij zit naast hem met muziek in haar oren. Het helpt tegen de vliegangst, ook al is het maar een uurtje.

Londen, daar wilde hij wel weer heen. Een keer eerder was hij er geweest, met de middelbare school. Je moest kiezen: Parijs, Praag of Londen. Natuurlijk werd het Engeland. Het land van de gepassioneerde voetbalsupporters, van de geweldige humor en boven alles van de betere popmuziek.

Engeland was, zo ondervond hij zelfs als schuchtere 17 jarige Havo-leerling, het land waar hij eigenlijk geboren had moeten worden.

Nu, ruim vijftien drukke jaren later, maakt hij weer de oversteek. Dit keer niet met de boot vanuit Calais, maar met het vliegtuig van bijna letterlijk om de hoek. Dit keer niet eerst met de bus vanuit Noord-Nederland naar Frankrijk karren, maar een kwartiertje met de trein vanaf een station op tien minuten fietsen.

Straks in Londen willen ze eigenlijk meteen naar de Abbey Road studio’s. Net als het Wembley stadion had hij daar met z’n klasgenoten destijds niet heen gemogen. In de tussentijd had hij er zoveel over gelezen dat het er nu maar eens van moet komen. Misschien dat hij het boek over alle daar opgenomen Beatles liedjes nog ergens op de vluchthaven kan opsnorren. Je weet het niet en wat voorbereiding kan nooit kwaad.

Het was de vriendschap tussen John Lennon en Paul McCartney die hem altijd zo gefascineerd had. De vriendschap die The Beatles in de begindagen voortstuwde en zoveel tijdloze liedjes had voorgebracht. Diezelfde vriendschap die na de breuk in 1970 veranderde in een smerige ruzie. De vriendschap die tien jaar later weer in de maak leek, maar waarvan het verzoeningsproces abrupt werd verstoord door een gek die zo nodig vijf kogels door John Lennon moest jagen.

Hoe oneerlijk en onvoorspelbaar het leven soms kan zijn, daar ligt hij nog altijd weleens wakker van. Neem bijvoorbeeld dit vliegtuig. Ze zouden zomaar kunnen neerstorten. Dat soort dingen gebeuren nog altijd. Alle inzittenden overleden. Hoe kan dit anno 2014 nog gebeuren op zo’n routinevlucht? Zakenlui, toeristen, bemanningspersoneel: allen hadden meer van deze dag verwacht. Zeker niet deze duikvlucht in ijskoud water. Vijftien jaar geleden had hij het waarschijnlijk niet eens zo erg gevonden. Misschien zelfs wel blij geweest met de spanning. Nu is zij er.

Zijn klasgenoten op de middelbare school konden niks met zijn liefde voor The Beatles. Het waren de jaren ’90; de tijd van Nirvana en meer van die herrie. Hij werd uitgelachen, in de hoek geduwd met z’n rare liedjes zonder dikke gitaarlagen. Jaren later las hij ergens dat Kurt Cobain ook een grote Beatlesfan was. Daar had hij die eikels in de klas mee om de oren moeten slaan.

Zij was anders. Dat zag hij meteen al tijdens het introductieweekend van de Hogeschool van Amsterdam. Ze was leuk, grappig én hield van muziek. “En The Beatles?” had hij voorzichtig gevraagd na twee dagen fijn met elkaar opgetrokken te hebben. Ze had ‘m verheugd aangekeken en vertelt dat de rode verzamelaar, met de beste liedjes uit de periode 1962 – 1966, een van haar meest dierbare jeugdherinneringen was. Het eerste album dat ze had gekregen. Van haar vader, voor haar zesde verjaardag. Zoals het hoort.

Voorzichtig tikt hij haar aan.
Ze doet een oordopje uit en hij vraag waar ze naar luistert alsof het antwoord hem nog zal verrassen.



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard