Verhaal #341 • Afgesproken thema: Engeland

Van koffiegrappen tot levenslessen

Jakko stond voor het smoezelige, enkele glas en volgde een druppel die over het raam naar beneden liep. Als de druppel beneden was gekomen verlegde hij zijn blik omhoog en volgde een volgende druppel op zijn reis naar de grond.

Hij zocht naar een beeld om het lijden van deze druppels uit te drukken, iets met het leven dat soms zinloos kan lijken, maar dat je ook op je weg naar beneden anderen kan helpen, wat voor de druppels dan de planten waren, maar hij wist de juiste zin niet te vinden.

Hij zat al anderhalve maand in dit huisje in Hunmanby aan de oostkust van Engeland en was na de eerste vier hoofdstukken helemaal vastgelopen in zijn boek over twee slimme detectives die in Amsterdam de ene na de andere bizarre moordzaak moesten oplossen. Hij weet dat vooral aan het bordje dat in de keuken hing met de tekst Life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s about learning to dance in the rain. Het was walgelijk – en nadat de wittebroodsweken (want zo tof was het, schrijven in een speciaal daarvoor gehuurd huis) voorbij waren, kon hij het bordje niet meer aanzien. Weghalen durfde hij het niet, bang dat de eigenaar eens langs zou komen, het bordje zou missen en geschokt door de brutaliteit van die vreemde Hollander het huurcontract zou opzeggen.

Jakko besloot weer te gaan zitten. Op het scherm van z’n hippe MacBook stond nog steeds groot ‘Hoofdstuk 5: ’. Hij minimaliseerde ‘Roman.docx’ en opende ‘Koffiewoordgrappen.docx’. Onder ‘Kappen nou – kappucinou’ en ‘Ik blijf maar malen’ schreef hij ‘Zet je je espresso expres zo?’

Roman.docx ging weer open. Jakko schreef: Het was een donkere en stormachtige nacht. Onze Amsterdamse detectivrienden liepen over de Bilderdijkkade, een notoire gebruikersplek.

Jakko ging weer staan. Het regende nog steeds buiten. Hij dacht aan Snoezel, de heerlijke schootkat die nu werd verzorgd door Tante Annie. Hij had ‘m graag meegenomen, maar het kon niet. Gedoe met het vliegtuig, het huisje, dingen. En Tante Annie wilde Snoezel maar wat graag vertroetelen. Had ze iemand om tegen te praten. In de regendruppels dacht Jakko even het kopje van Snoezel te herkennen. Hij verbond de druppels met een denkbeeldige lijn, had zelfs de snorharen te pakken, totdat een windvlaag roet in het eten strooide. Typisch, dacht Jakko, want zo is het leven ook. Juist op het moment dat je het geluk bijna te pakken hebt, komt het leven voorbij en gooit alles doormekaar. Snel ging Jakko zitten, opende Koffiewoordgrappen.docx en schreef ‘Boontje komt om zijn loontje’. Hij dacht even na en zette de cursor voor ‘Boontje’ en schreef ‘(Koffie)’.

Een uur later had Jakko ‘Hoofdstuk 5: Koffieboontje komt om zijn loontje’ af. Zijn detectiveduo vond een vermoorde vrouw in een appartementje, met als enige aanwijzing de kattenbrokjes op haar borst. Het spoor leidde naar een koffieverslaafde schrijver, maar de uitkomst kwam pas in hoofdstuk 6, dat hij ‘Kater’ besloot te noemen.

Al met al een goede dag, dacht Jakko. Misschien zat er toch wel een kern van waarheid in die spreuk. Misschien moet je wel leren dansen in de regen van het leven. Heel even dacht Jakko eraan om naar buiten te stappen en de daad bij het woord te voegen.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard