Verhaal #339 • Afgesproken thema: De bloemetjes en de bijtjes

Sommige dingen gebeuren niet zomaar

Met een broodje en een dvd hebben we Hank voor de televisie gezet. Evelien en ik zitten aan de keukentafel. Het is zondagochtend, de mooiste ochtend van de week. Het is enige dag van de week waarop er meer rust in de wereld lijkt te zijn. In ieder geval in onze wereld.

Ik blader door de zaterdagbijlage van de Volkskrant, maar kan niet iets vinden wat ik wil lezen. Een hoop tweedehands gezeur van mensen die me niet interesseren. Het maakt me rusteloos. Want ik weet dat een schrijver in mijn positie, worstelend met een opvolger van een bestseller, juist inspiratie uit dit soort geneuzel van alledag moet halen.
Maar het glijdt allemaal van me af.
‘Wil je nog koffie?’ vraag ik dan maar.
Ze knikt.
Ik pak haar mok en ook de mijne en loop naar het aanrecht. Er zitten nog net twee kopjes in.
‘Alsjeblieft,’ zeg ik en neem weer plaats aan mijn kant van de tafel.
Ze kijkt op van haar boek.
‘Martijn, als je er over wilt praten, kan dat, hè.’
Een slok van mijn koffie.
Gelach uit de andere kamer.
‘Ik begrijp dat je niet zat te wachten op dit alles met je vader,’ zegt ze.
‘Die man is niet mijn vader.’
‘We hebben het allemaal eindelijk goed op de rails staan,’ gaat ze verder. ‘Ook met Hank enzo. Maar misschien is het wel iets goeds.’
‘Hoe dan?’
‘Nou, misschien is hij met een reden weer op je pad gekomen. Sommige dingen gebeuren niet zomaar, denk ik.’
‘Ik weet het niet.’
‘Het hoeft toch niet alleen maar iets slechts te betekenen?’
‘Hij heeft mijn moeder en mij in de steek gelaten, Evelien. Ik was een paar weken oud. Hoe kan zo’n eikel nou ooit iets goeds betekenen?’
‘Ik vraag je heus niet om ‘m meteen een tweede kans te geven. Maar ik geloof wel dat mensen kunnen veranderen.’
‘Je bent soms zo naïef,’ zeg ik met iets meer venijn dan ik eigenlijk wil. Het is een schrikreactie. Haar open kijk op de wereld is juist hetgeen wat ik zo bewonder in haar. Verfrissend en inspirerend. Een muze noemen ze dat.
‘Misschien is het inderdaad naïef,’ zegt ze, ‘maar laten we eerlijk zijn: weet jij waarom hij het destijds gedaan heeft? Misschien is er wel een heel goede reden. Ik kan me niet zo goed voorstellen wat, maar weten wij veel. Je moeder heeft er nooit, maar dan ook nooit iets over gezegd.’
Ik zucht. Het is waar. Over dat soort dingen hadden we het nooit. Mijn moeder sprak er niet over. Ze heeft nooit goed uitgelegd waarom oom Nico mij meenam naar de voetbalclub. Ik had gewoon geen vader, einde verhaal. Martijn, stop met zeuren, ga maar buiten spelen. Ik roep wel als het eten klaar is.
‘Ik weet het allemaal niet, Evelien.’
Ze klapt haar boek dicht en schuift het naar mij toe. Dan zegt ze: ‘Kijk, deze kreeg ik getipt van een collega. De gulle boom van Shel Silverstein. Slechts een paar zinnen en een paar tekeningen, maar het is echt zo mooi en krachtig.’
Ik open het boek, kijk naar de tekening en lees de eerste zin. Er was eens een boom… En hij hield van een kleine jongen.

Die avond mail ik Anja, bij hoge uitzondering uit mezelf.

Van: Martijn de Roode
Verzonden: zondag 18 augustus 2013 23:34
Aan: Anja@uitgeverij-ambitiosa.nl
Onderwerp: RE: Vorderingen

Anja,

Terugkomend op ons gesprek van een paar dagen geleden, het volgende. Ik heb besloten dat de thematiek van het Tweede Boek vaders en zonen moet zijn. Bijgaand twee nieuwe hoofdstukken en een herschreven proloog.

Hoor graag je bevindingen.

Martijn



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →

Standard