De bloemetjes en de bijtjes

Een broer en een zus

Ze waren producten van dezelfde twee mensen.

Zij tekende, altijd, maar vooral als ze het even niet meer wist. Hij schreef, vaak, maar werd pas goed als het tegenzat. In haar zag hij vooral hun vader – de creativiteit, maar ook de onzekerheid. In zichzelf zag hij hun moeder – sterk en slim, maar niet echt origineel.

Hij genoot ervan als zij z’n verhalen las en ze mooi vond. Soms gaf ze tips, maar meestal niet. Meestal waren de verhalen al grappig of ontroerend genoeg. Dan tekende ze er in haar hoofd een plaatje bij, en heel soms tekende ze het ook in het echt.

Ze vroeg hem vaak om hulp voor haar tekeningen. Hij hielp graag, meestal met wat tekstuele dingetjes, en dan had hij het gevoel dat hij wat betekende. Hij keek naar de tekeningen, die soms grappig en soms ontroerend, maar altijd schattig waren en hoopte dat hij ooit zo mooi zou kunnen schrijven als zij kon tekenen.

Het verbaasde hem, dat ze zo onzeker was. Als ze een tijdje geen werk verkocht trilden de funderingen van hun ouderlijk huis met haar geschokschouder mee. En wanneer het aantal hearts op een Tumblr-post te laag was, kon alleen Grey’s Anatomy uitkomst brengen. Dat, en een forse reep chocolade. Hij zag dat en vroeg zich af hoe het kon. Ze creëerde dingen waar gewone mensen niet van durfden te dromen. Ze verzamelde fans alsof het niks was. En dan waren er dus de mensen die dingen van haar kochten. Zijn woorden? Niemand kocht ze, tenzij ze er waren voor een merk. Haar tekeningen gingen als zoete broodjes, was zijn gevoel, en het maakte echt niet uit waar ze over gingen. Al gingen ze over sokken, dan nog slikten de mensen ze voor zoete koek. Kon hij dat maar.

Zij was ondertussen vooral jaloers op zijn daadkracht en overtuiging. Als hij iets deed, dan lukte het. Dat had zij niet. Voor elke tekening die ze publiceerde gingen er gemakkelijk twintig de prullenbak in. Waarom duurde alles zo lang bij haar? Waarom had ze nog geen echte baan? Waarom verkocht ze niet genoeg om van te leven? Hij kon veertig uur per week op z’n reet zitten en stukjes raggen voor bedrijven en ondertussen moest zij bij een verzekeraar de administratie doen. Haar tekeningen? Ze waren alleen leuk voor wat hobbyisten, vrienden, kennissen en familie. Geen uitgever, geen schrijver, geen expositie wou haar hebben. Terwijl hij de bedrijven nauwelijks van zich af kon schudden. Kon zij dat maar.

Hadden ze elkaar nou maar.

Standaard