Verhaal #322 • Afgesproken thema: Bouwmarkt

Kapitalisme

Er was een vlakte. En op die vlakte bevond zich slechts één ding: een bouwmarkt. Voor de rest was de vlakte leeg. Er was geen boom, geen grasspriet, geen kiezelsteen.

Op een dag kwamen er mensen. Al snel ontstond er ruzie tussen twee van hen, omdat de ene de laatste hamer wou kopen en de ander datzelfde van plan was. Iemand mengde zich in de discussie, en zei dat de ene gelijk had. Dat vond iemand dan weer onzin, want de ander stond duidelijk aan de goede kant. Weer iemand zei dat ze geen ruzie moesten maken en kreeg bijval van nog iemand.

De drie groepen groeiden. Na een aantal vechtpartijen verzamelden ze zich rondom de bouwmarkt op drie punten op gelijke afstand van elkaar.

Zo nu en dan kwamen ze naar de bouwmarkt om spullen te kopen en te vechten. En heel soms kwam de ene groep naar de andere groep om verhaal te halen.

Daarom bouwde een van de groepen een verhoging om dat soort verhaalpogingen eerder te zien aankomen. Een andere groep vond dat een goed idee en bouwde een uitkijkplatform. De laatste groep zag er het nut ook wel van in en bouwde een toren. De bouwmarkt deed goede zaken.

De torens groeiden hoger. Toen ze eenmaal boven de bouwmarkt uit waren konden ze elkaar zien en naar elkaar roepen hoe stom de anderen wel niet waren. Steeds als één van de torens hoger was dan de anderen, gingen er weer groepen mensen naar de bouwmarkt om hun eigen torens ook hoger te maken. En zo groeiden de torens en de bouwmarkt samen door.

Langzaam maar zeker kwamen de mensen in de buurt van de wolken. Ze riepen dat ze wijsheid zouden vinden in de wolken en daarmee zouden winnen. Het bouwen ging sneller en sneller. Elke groep wilde de wolken als eerste bereiken.

Op een dag verscheen er een hand boven de hoogste toren. De hand hing in de wolken en strekte een vinger uit naar beneden. Kijk, daar is de wijsheid, zeiden de mensen. De groep met de hoogste toren bouwde snel verder, terwijl de andere twee groepen afwachten wat er ging gebeuren.

Al snel kon de langste man uit de groep met de hoogste toren de vinger aanraken. En toen hij dat deed stortte de hele toren in elkaar. Ha, riepen de andere groepen, ze kunnen de wijsheid niet aan! En ze bouwden verder. De groep zonder toren besloot dat het toevallig was dat ze juist op dat moment instortten en begonnen een nieuwe toren te bouwen. De bouwmarkt was op dat moment al over de halve vlakte heen gegroeid.

Toen de tweede groep de hand boven hun toren zag verschijnen stopten de andere groepen niet meer met bouwen. En toen de vinger werd aangeraakt en de toren instortte keek niemand gek op. De ingestorte groep likte zijn wonden en bouwde de toren opnieuw.

Zo ging het door, tot de vlakte geen vlakte meer was. Er was slechts een bouwmarkt – en drie torens die om en om instortten.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard