HVA schrijfwedstrijd: Beroemd

Mevrouw Esther en Ofelia

Goedemorgen, Ofelia.”
“Goedemiddag, mevrouw Esther.”
Ofelia duwde de dikke, barokgordijnen opzij. Een explosie van fel licht overspoelde de duistere kamer. Alle kleine hoopjes stof en haren werden zichtbaar. Mevrouw Esther zat onderuitgezakt in bed, half onder haar dekens. Ze had een satijnen nachtpon aan. Haar witte haren waren gekruld, alsof ze zich had klaargemaakt om naar een chique feestje te gaan. Op het nachtkastje stond een halflege fles rode wijn en een volle asbak. Ze dronk de hele dag door en rookte af en toe een sigaret. Ze had nog zo’n ouderwetse houder, zoals in oude films.

Mevrouw Esther foeterde en sloeg haar handen voor haar ogen. “Moet dat, lieverd?”
“Ja mevrouw Esther. Het is een prachtige dag. Zal ik u helpen aankleden? Dan kunnen we samen in het park wandelen.”
“Ik kijk liever The Secret Garden.”
Mevrouw Esther keek altijd liever The Secret Garden. Een speelfilm uit 1949. Het verhaal was daarna nog meerdere keren verfilmd, maar ze keek het liefst naar de oude versie. Zodra de laatste credits het beeld uitrolden, klom ze langzaam uit bed om de videoband terug te spoelen.
“Weet u het zeker? Het is een hele mooie dag. Er zijn vast veel leuke mannen in het park,” plaagde Ofelia.
“Lieverd, ik heb genoeg mannen gehad in mijn hele leven. Zo’n jong en pittig ding als jij moet de hort op, in plaats van voor zo’n oude vrouw te zorgen.”
“Welnee, ik doe het graag.” Ze schudde de kussens op en hielp mevrouw Esther voorzichtig rechterop te zitten.
“Heb je nou al een leuke vent?” Ze stopte een sigaret in de houder en stak hem sierlijk op met een lucifer. Meteen na haar eerste trekje begon het hoesten, zoals gewoonlijk.
“Bent u nu al gestopt met roken?”
Mevrouw Esther lachte.
“Als jij zo oud bent als ik, God verhoede, doe je zelf niet anders. Je moet van alle dingen in het leven genieten, meisje. Dansen tot het ochtend is, drinken alsof er geen morgen bestaat.” Ze maakte er dramatische handgebaren bij.
“En roken tot je erbij neervalt?”
“Ach ja, waarom ook niet.”

Terwijl Ofelia de tientallen fotolijstjes afstofte, keek mevrouw Esther naar The Secret Garden. Ze kreeg nog altijd tranen in haar ogen bij de scène waarin de kleine Mary Lennox haar ouders verloor aan een choleraepidemie. Niet vanwege de tragiek van het verhaal, maar vanwege het sublieme acteerwerk. Een natuurtalentje, had men destijds gezegd.
“Gaat alles wel goed, mevrouw Esther?”
Ze veegde vlug haar tranen weg en schonk zichzelf een nieuw glas wijn in.
“Ja hoor, niets aan de hand. Een beetje heimwee.”
Vlak voor Ofelia vertrok, kwam ze naast het bed staan. “Kan ik nog iets voor u doen?”
Ze keek haar aan en glimlachte. “Nee lieverd. Niets. Ga maar gauw.”
“Weet u het zeker?”
“Heel zeker. Ga jij maar gauw naar je vent toe, samen lekker op stap.”
Ofelia giechelde en vertrok.
Mevrouw Esther klauterde trillend uit bed en trok de gordijnen dicht. Ze spoelde de videoband terug. Daarna kroop ze weer onder de wol.


Het juryrapport

Lisanne Mathijssen (redactrice bij uitgeverij Prometheus / Bert Bakker) en Peter Zantingh (webjournalist bij NRC en romanschrijver) zeggen het volgende over het verhaal Mevrouw Esther en Ofelia van Coby Boschma:

Goed verhaal, want: Sympathieke karakters, er gebeurt weinig maar toch ook wel. Subtiel, veel show en geen tell, geloofwaardige dialogen.
Verbeterpunt: Uit veel blijkt dat de twee elkaar goed kennen, dan weet Ofelia toch ook dat zij altijd bij die scène ontroerd raakt? Titel kan spannender.
Mooiste zin(sdeel): ““Heb je nou al een leuke vent?” “Bent u nu al gestopt met roken?”” En: “Zodra de laatste credits het beeld uitrolden, klom ze langzaam uit bed om de videoband terug te spoelen.”

Meer info over deze schrijfwedstrijd? Vind je hier.

Standaard