Moeders

Rode lippen en lange haren

Ik herinner me nog maar een paar dingen van haar. Ik was jong, klein en helemaal niet bezig met zoveel mogelijk te onthouden.

Details deden er op die leeftijd niet toe. Dat ze lief was, dat was het enige dat telde. Dat ze me achter mijn oren waste met de roze olifantenwashand. Dat ze zorgde dat er geen shampoo in mijn ogen kwam als ze mijn haren waste.

Dansen deden we veel thuis. Bij opa stond ik altijd op de puntjes van zijn grote schoenen als we samen dansten. Bij mama sloeg ik mijn benen om haar middel. Op de Rolling Stones kon ze enorm uit haar dak gaan. Ze had zo’n bepaald dansje. Op de bal van haar voet, en dan draaien. Dat ging het beste als het heel laat was, zelfs al na grotemensenbedtijd. Ze haalde me uit bed als het buiten donker was en ik al uren eerder mijn weg had gevonden naar dromenland. Buren hadden we niet dus de muziek kon zo hard als we wilden. We zwierden door de kamer, mijn benen strak om haar middel geknoopt en mijn ogen vechtend tegen de slaap. Vriendinnetjes van school waren daar altijd een beetje jaloers op. Zij dansten niet met hun moeder. En al helemaal niet ’s nachts, als ze eigenlijk al lang moesten slapen.

We hadden samen van die dingen. Rituelen. Hoe klein ik ook was, ’s ochtends stonden we altijd met z’n tweetjes voor de spiegel. Ze stiftte onze lippen knalrood, elke dag van de week. In mijn haar legde ze een strakke vlecht, behalve op vrijdag, dan mocht ik een hoge paardenstaart. De kapper vond mama maar niks. Mijn haren kwamen tot over mijn billen, net zoals bij haar.

Voordat ik naar school liep kreeg ik steevast een paar druppels Chanel no 5 achter mijn oren. ‘Zo lijk je al een hele dame’ zei mama dan altijd. We hadden het goed met z’n tweetjes. Ik mocht met mijn handen eten als ik daar zin in had, mocht me verkleden in mama’s glitterjurken en een vaste bedtijd was er niet.

Soms moest ze even weg. Dan bracht mama mij naar opa. De flacon met Chanel no 5 mocht ik altijd mee. Om op mijn hoofdkussen, knuffels en pyjama te spuiten. Dan rook alles naar haar en hoefde ik mama niet te erg te missen. Want mama missen, daar was ik goed in. Avond aan avond wiegde opa mij in slaap. Maandenlang. Na een tijdje kocht hij een nieuwe fles Chanel no 5 voor me. En later nog één. Dat is nu ons ritueel. Dansen doen we ook nog. Niet meer op zijn schoenen, daar ben ik te groot voor geworden. Ik dans zoals mijn moeder dat deed. Op de bal van mijn voet, en dan rondjes draaien. Met mijn haar over mijn billen, mijn lippen rood en Chanel no 5 achter mijn oren.

Standaard