Verhaal #312 • Afgesproken thema: Zonnepanelen

Cd van jou, paneel van mij

En neem die kut-cd van je moeder ook mee!’
‘Oh, en opeens hou je ook niet meer van Borsato? Mevrouw Vandaag-is-rood-douchezangeres.’
‘Goede genade Hans, nou hebben we al drie maanden ruzie en dan kom jij nog steeds met zulke prutbeledigingen? Je hebt écht de hersens van je vader.’
Met een felle uithaal smijt Hans de dvd-speler die hij net uit de kast had gepakt tegen de muur.
‘Hans!’
Hans loopt naar de uiteengespatte resten van de dvd-speler en begint op het grootste brokstuk te stampen. Z’n hoofd loopt rood aan, terwijl hij in blinde woede z’n hak in onherleidbaar grijs plastic boort.
‘Oh Hans…’
Hij kijkt op en ziet Priscilla op haar lip bijten. Hij stampt nog eens en ziet haar mond lichtjes openen. Een onhoorbare zucht ontsnapt. Met de volgende stamp valt het behabandje van haar linkerschouder.

Ze zet het raam open. Met de frisse lucht komen er vogelgeluiden de slaapkamer binnen. Hans ligt met z’n armen onder z’n hoofd te kijken naar de blote billen van Priscilla. Ze draait zich om.
‘Je neemt de zonnepanelen toch niet mee hè?’
Hans richt z’n ogen nu omhoog, op die van Priscilla.
‘Pardon?’
‘Nou-’
‘-We hebben het hier gisteren nog over gehad!’
‘Ja, maar-’
Hans gooit de dekens van zich af en springt omhoog. Z’n piemel zwiept wild heen en weer.
‘-Niks ‘ja, maar’! Het was mijn idee, mijn geld, mijn ding!’
Zijn blik is hard, net als z’n buikspieren, merkt ze.
‘Je wou die dingen geeneens! Je moet blij zijn dat je hier mag blijven wonen! Niet ook nog eens gaan zeiken over het kleine beetje dat ik nog heb!’
Hij ziet haar nauwelijks aankomen en beseft pas wat er gebeurt als hij op z’n rug ligt en zij zich kreunend aan hem vastklemt, de nagels in z’n zij.

‘Pris, dit kan zo niet hè. We zijn uit elkaar.’
Ze kijkt alsof ze hem niet begrijpt.
‘Je kunt niet steeds-’
‘-Ik weet wat je bedoelt. En het kan me niet schelen.’
‘Oh.’
Even blijft Hans stil. Hij staart omhoog, naar het plafond dat ooit wit was geweest en voelt Priscilla’s warme hoofd op z’n schouder. Hij haalt diep adem.
‘Dan weet ik niet of we uit elkaar moeten gaan.’
‘Hààààns,’ zegt ze op een langgerekt, zeurderig toontje, ‘ik wil niet met je verder. Dat weet je.’
Hij komt omhoog en kijkt Priscilla diep in de ogen.
‘Als ik nou elke dag ruzie met je beloof te maken. Voor jou.’
‘Zou… Zou je dat echt doen?’ stamelt ze, alsof ze in een Bouquet-romannetje terecht zijn gekomen.
‘Voor jou zou ik alles doen.’
Priscilla staat op uit het bed en trekt haar badjas om zich heen.
‘Ik weet het niet Hans.’
‘Vette zeug.’



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard