Verhaal #299 • Afgesproken thema: Volkswagen Caddy

Parkeerplaats

In de knalgele Volkswagen Caddy rijdt Henri richting de Friese grens. Het sms’je staat klaar in zijn concepten: “Sorry, ik moet gewoon weg. Geen idee wanneer ik terug ben. H.”
Vanochtend was hij nog gewoon naar zijn werk gegaan. Strak in het pak, zoals het bedrijf voorschrijft. Met Gerard had hij de cijfers doorgenomen. Suzanne had hem gevraagd hoe zijn weekend was geweest. Tegen Freek uitte hij weer zijn ongenoegen over het dagelijks reizen met het openbaar vervoer. Greetje had een taart gebakken.
Het was een werkdag.

De Nederlandse zenders storen en op goed geluk drukt Henri op een paar knoppen van de radio. Eigenlijk houdt hij niet eens van muziek. Henri is een schrijver. Een schrijver die zijn Grote Debuutroman nog moet schrijven. Maar als die eenmaal af is, dan is hij waar hij moet zijn, dat weet hij zeker.

De afgelopen jaren heeft Henri veel geschreven in de avonduren. Kwam hij thuis in zijn twee-onder-een-kap in Reusel, at wat met Marjon en vluchtte dan naar de zolderkamer. Dat ging een lange tijd goed. In een periode van drie jaar schreef hij ruim veertig korte verhalen. Zo nu en dan stuurde hij een stapeltje naar een paar bekende uitgeverijen, en altijd kreeg hij ze een paar maanden terug. Bedankt voor je interesse in onze uitgeverij, maar op dit moment kunnen wij niks met uw ingezonden materiaal.
Een week of vier geleden ging het mis. Henri zat op z’n zolderkamer klaar achter de laptop, maar er kwam niks. Elke zin die hij typte verdween vrijwel direct weer onder de backspace knop.
‘Volgens mij ben ik leeg,’ zei hij ’s avonds tijdens de koffie tegen Marjon.
‘Wat bedoel je?’ antwoordde ze.
‘Ik heb niks meer om over te schrijven.’
‘Dat is toch helemaal niet erg? We vinden wel een andere hobby voor je. Fred van Sonja is al jaren zo leuk bezig met van die kleine treintjes.’
De dagen erna kwamen er geen nieuwe Word documenten in het mapje “Korte Verhalen van Henri 2014” op zijn laptop. Ook zijn notitieboekje (eerste bladzijde: “Aantekeningen ten behoeve van Eerste Roman Henri Vries”) bleef verstoken van nieuwe inzichten.

Vlak voor het binnenrijden van Friesland stuurt Henri de Volkswagen Caddy een parkeerplaats op. Hij stapt uit en loopt naar een picknicktafel. Het sms’je heeft hij een kwartier geleden al verstuurd, al wachtend voor het verkeerslicht. Er kwam vrijwel direct een antwoord van haar binnen, maar hij heeft het berichtje nog altijd niet geopend. Henri gaat zitten en schrijft in zijn notitieboekje: “Vlak voor het binnenrijden van Friesland stuur ik de Volkswagen Caddy een parkeerplaats op. Ik stap uit en loop naar een picknicktafel.”

Het idee was gekomen uit een klassieker die hij op een doelloze avond uit de boekenkast op de zolderkamer had getrokken: On The Road van Jack Kerouac, lang geleden gekocht in de American Bookstore in Amsterdam, tijdens een weekendje weg met Marjon. Het was ineens zo logisch. Je kunt pas schrijven als je iets meemaakt waar je over kan schrijven.
De volgende ochtend fietste Henri naar Dirks autoverhuur, aan de rand van het dorp. Een knalgele Volkswagen Caddy was de enige die nog vrij was, maar dat deerde niet. Sterker nog, dacht Henri, dat zal een mooi detail zijn in het verhaal.



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard