Verhaal #297 • Afgesproken thema: Volkswagen Caddy

Horres en Van Dam in: De Dode Wodkaliefhebber

Voorzichtig opende Van Dam de achterklep van het zwartgeblakerde bestelbusje. Horres streek met z’n linkerhand over z’n pas getrimde, maar toch vol ogende baardje en typte met z’n rechterhand blind een berichtje naar z’n barbier.
Uit het laadruim viel eerst een verschroeide arm, en terwijl Van Dam de klep verder opende ook de rest van een lichaam, dat langzaam naar buiten schoof en op het asfalt belandde.
‘Problemen met je barbier, Horres?’ zei van Dam, die aan de houding van Horres kon zien waar die aan dacht.
‘Man, ik had ‘m gevraagd om een goatee, maar die amateur heeft er een balbo van gemaakt. Zo kan ik me toch niet vertonen op een plaats delict? Zelfs niet als het een of andere Pool betreft die gek werd van z’n klotebus en dat zelfmoordwaardig vond.’

Horres keek eens goed naar het lichaam dat op zijn voeten was beland.
‘Zelfmoord, Horres?’
‘Kijk dan! Een Volkswagen Caddy, een verschroeide afscheidsbrief op z’n borst – handig, als je jezelf verbrandt – en een dozijn kapotte flessen wodka. Lijkt me appeltje eitje. Wat doen we hier nog, vraag ik me af. Misschien dat we nog een flesje wodka vinden, maar dat is het dan wel.’

‘Ik vind trouwens dat die balbo je heel aardig staat. Klassiek, zou ik misschien zeggen. Mag ik dat zeggen?’
‘Ja, dat mag jij zeggen. Wat is er trouwens met jouw voornemen gebeurd, Van Dam? Op het laatste bedrijfsfeestje stond je nog te roepen dat je ook écht een baard ging nemen omdat alleen wijven geen baard hebben.’
‘Ach ja, moeder de vrouw hè, je kent het wel.’
‘Wijf.’
‘Ja.’
‘Maar goed, wat doen we hiermee, Van Dam? Opschrijven en afvoeren?’
‘Ik vond die wodka van je wel een goeie eigenlijk. Kijken we of we nog een flesje of wat kunnen vinden uit deze smeulende bende. Niet geschoten is altijd mis.’

Terwijl Van Dam de achterbak inklom voelde Horres zijn broekzak trillen. Hij trok het toestel eruit, las het bericht, voelde een spier in z’n wenkbrauw trillen en ragde een appje terug naar de kapper.
‘De brutaliteit, Van Dam!’
‘Huh?’ klonk er gedempt uit de hoop gesmolten staal.
‘De brutaliteit!’ schreeuwde Horres terug.
‘Wie is er brutaal?’ stak Van Dam zijn hoofd uit de achterklep, waardoor er een kratje krakend op het hoofd van het lijk viel.
‘Die barbier. Zegt dat ik zelf om een balbo had gevraagd. Gelul!’
Kwaad schopte Horres tegen het dichtstbijzijnde object. Het hoofd vloog weg en belandde in het gras onder een picknicktafeltje.
‘Maak je niet zo druk,’ zei Van Dam, ‘kijk!’
Van Dam hield een fles vast die weliswaar volkomen zwartgeblakerd was, maar in tact.

Terwijl ze samen naar het picknicktafeltje liepen, blies Van Dam wat roet van de hals, opende de fles en goot een scheut wodka naar achteren. Horres ging zitten, met z’n ene voet op het hoofd en de andere in het gras, trok de fles uit de handen van Van Dam en klokte een paar slokken weg.
‘Misschien moet onze barbier maar een ongeluk krijgen.’

Lees de eerdere avonturen van Horres en Van Dam:
– Vuile Spelletjes
Het Regent
Met Voorbedachten Rade
Het Witte Goud



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard