Verhaal #296 • Afgesproken thema: Volkswagen Caddy

Volkswagen Cliché

Stukjes hamburger vielen uit zijn mond op zijn jas toen hij hardop vloekte. ‘Verdomme!’
Midden in de nacht, op parkeerplaats Tolnegen. Geen mens in de verre omtrek en zijn auto had nog minder leven in zich dan zijn vrouw in bed. Die kutbak gaf de hele week al problemen.

Hij veegde het vette vlees van zich af en opende de motorkap. Er kwam een auto aan. Dat moest een Mercedes zijn. Die vorm en kleur van de koplampen… kon niet missen: nieuwe serie A-Klasse.
‘Natuurlijk, ook nog overvallen worden’, mompelde hij.
Hij wilde vluchten, maar zijn dikke lijf zou hem vast niet snel genoeg kunnen dragen. Bovendien moest hij dan een halve hamburger weggooien. Dat nooit. Hij zou zich niet verzetten. Loser.
Hij wiebelde ongemakkelijk op en neer toen het geblindeerde raampje omlaag schoof.
‘Problemen met je brandstofinjectie?’
Van verbazing liet Gert zijn laatste stuk burger op de grond vallen. ‘Wat zegt u?’, stamelde hij.
‘Of je problemen met je brandstofinjectie hebt. Daar hebben die benzineversies van de Caddy wel vaker last van.’
Zijn mond viel open toen ze uitstapte en zei dat ze er wel even naar zou kijken.

Ze droeg een lichtgrijs mantelpakje. Haar hakken maakten haar benen ellenlang. Heupwiegend liep ze naar de motorkap en beval hem de auto te starten. ‘Waarschijnlijk hoef je alleen een zekering te vervangen, maar ik zal even kijken naar zijn flow.’ Haar wiegende heupen wonden Gert op. Hij dacht dat hij zelfs een beetje kwijlde. Flow, dacht hij. Ik zal jou wat flow geven.
Ze knipoogde en bukte over de motorruimte. Haar achterwerk stak hoog in de lucht. Gert stond aan de grond genageld. In gedachten stroopte hij dat rokje omhoog, rukte haar slipje aan de kant en…
‘Ja, hij kan!’, riep ze. Hij keek nog eens naar haar billen, gromde binnensmonds en wurmde zijn dikke pens toen weer achter het stuur. De motor begon te sputteren toen hij het sleuteltje omdraaide.
Dit teken van leven was vergelijkbaar met dat van zijn vrouw in bed.

Onder de motorkap door spiedde hij naar de schoonheid. Straaltjes vloeistof uit zijn motor spoten op haar mantelpakje. ‘Stop maar’, riep ze. ‘Duidelijk je pomp. De polen zijn ook gecorrodeerd, dus je moet hem laten uitlezen.’
Hij stapte moeizaam uit en wees naar de vlekken benzine op haar jasje. ‘Uw bor… eh.. Uw jasje.’
Ze hoorde hem niet, veegde een zwarte hand af aan haar rokje en praatte verder. ‘Ik kan je zekeringcontacten nalopen, want de 12, 29, en 34 zijn vaak het probleem bij die Caddy’s. Of ik kan de 15 overbruggen, zodat je in ieder geval door kunt.’
Gert voelde een steek in zijn onderbuik. ‘Door kunnen’ associeerde hij met ‘doorgaan’. ‘Ga door!’, hoorde hij haar in gedachten hijgen.

‘Heb je een paperclip?’, vroeg ze in plaats daarvan. ‘Een paperclip?’, stamelde Gert.
‘Laat maar, Ik heb al iets.’ Ze draaide zich om, schoof haar rokje omhoog en maakte een beugeltje van haar jarretel los. Gert slikte. Met een felle ruk trok ze de beugel uit haar jarretel. Ze ging naast het portier zitten en trok de zekeringkast open.
Gert was blij verrast toen ze achterover onder het stuur schoof. Ze ging wat verliggen en begon met het beugeltje in de zekeringkast te wroeten. Zijn priemende ogen volgden de randen van haar slipje. Zijn hand schoof in zijn broek en hij begon ruw te wrijven. Na een minuutje – te vroeg!! – kwam ze overeind en ging op de stoel zitten. Hij trok zijn hand uit zijn broek en baalde dat het niet iétsje langer had geduurd. De auto startte nu zonder problemen en liet qua levenslust zijn vrouw ver achter zich.
Ze stapte uit en glimlachte triomfantelijk. ‘Niet te lang mee doorrijden, meteen naar de garage morgen!’
Even snel als ze was gekomen, was ze ook weer weg.
Hij keek verbouwereerd naar de verdwijnende achterlichten en murmelde: ‘Ja. A-Klasse.’



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard