Moeders

De film in haar ogen

De laatste keer dat ik mijn Suzanne zag, was ze er heilig van overtuigd dat ze de moeder van mijn kinderen zou worden. Ik kreeg er een ongekend en nooit eerder ervaren warm gevoel van en kon me op dat moment geen andere vrouw voorstellen met wie ik dat avontuur aan zou willen gaan.

Ik antwoordde alleen iets anders. Gestuurd door alcohol en mijn chronische gebrek aan de juiste dingen te kunnen zeggen en doen op het juiste moment, legde ik slechts drie letters op het Scrabblebord des levens: Goh.
Woedend was Suzanne van de bank gesprongen. Waarom alles toch altijd zo moelijk met mij moest zijn. En waarom het nooit eens normaal kon gaan. Dit was niet zoals zij het gewend was, uit eerdere relaties en uit films. Huilend was ze vertrokken, maar niet nadat ze haar glas rode wijn in mijn gezicht had gegooid. Precies zoals in de film.
Dat was ruim acht maanden geleden en sindsdien hebben Suzanne en ik elkaar niet meer gezien. Naar alle waarschijnlijkheid heeft ze al een ander met wie ze kinderen wil, geweldige vrouwen zoals zij blijven nooit lang alleen. En laten we eerlijk zijn, ze was ook veel te mooi voor mij. Die vreselijke onzekerheid, je kan er niks mee. Ja, er over schrijven, dus dat doe ik dan maar.
Een paar dagen geleden wist ik ineens zeker dat ik Suzanne moest zien. Het gemis werd te groot en ik kon mezelf niet meer langer wijs maken dat een van ons gelukkig werd van deze abrupte plotwending.
Over een periode van meerdere nachten had ik een definitieve dialoog samengesteld voor als we elkaar op een afgesproken moment recht in de ogen zouden kijken, hoogst waarschijnlijk nadat we in slowmotion naar elkaar toe waren gerend.
Ik zou haar hoofd in mijn handen nemen en voor eens en altijd glashelder zeggen waar het op staat. Dat ik van haar houd zoals ik nog nooit van iemand heb gehouden –Nee Suzanne, laat me eerst alsjeblieft even uitpraten–, dat ik me een leven zonder haar niet kan voorstellen en dat mijn –nee, onze!— toekomstige kinderen in hun vreselijk schattige kinderhandjes mogen knijpen met een fantastische moeder als zij. Daarna werd er gepassioneerd gezoend, tranen weggeveegd en gingen we meteen door naar Ikea.
Hoe graag ik haar ook wou zien, ik kon het uiteindelijk niet opbrengen om door te zetten. Ze is nu vast gelukkig met iemand die het wel allemaal snapt en wie ben ik om dat te verstoren?
Het gevolg is wel dat ik nu midden in de nacht mijn getormenteerde ziel weer enkel aan het papier toevertrouw. Ongetwijfeld dat deze levenslessen mijn debuutroman naar een hoger plan tillen, maar het droevige is dat in haar ogen de film toch altijd beter zal zijn.

Standaard