Verhaal #262 • Afgesproken thema: Crematie

Wat is wreder?

Volgens mij verbrandde ik mijn eerste mier toen ik vijf was. Een vriendje uit de buurt had laten zien hoe het moest, met een vergrootglas richten en dan de zon op één plek samenbrengen. Het was fascinerend mooi en lelijk tegelijk, hoe zo’n mier voor je ogen verschrompelde. Ik was direct verslaafd. Ik keek hoe de miertjes voor me probeerden te vluchten, faalden en stierven.
Later cremeerde ik pissebedden, lieveheersbeestjes en zelfs vlinders, al moest ik die laatsten eerst vangen en de vleugels uittrekken.

Op m’n twaalfde las ik ergens, het zal in de Zo Zit Dat zijn geweest, dat psychopaten vaak dieren mishandelden in hun jeugd. Ik schrok me kapot. Ik had me dan nog nooit aan echte dieren gewaagd, maar als de zon scheen waren insecten bij mij in de buurt hun leven niet zeker. Ik besloot ermee te stoppen. Ineens, zoals verstokte rokers dat doen als ze aan zichzelf willen bewijzen dat ze niet verslaafd zijn. Want ik wilde geen psychopaat zijn.

Diep van binnen wist ik beter.

32 jaar lang had ik mezelf onderdrukt. 388 maanden en 13 dagen ben ik de persoon geweest die men wilde dat ik was. Een goedbetaalde accountant met een Audi, een vrouw, twee kinderen en Boris, een schat van een hond.
Ik had m’n terugkomst zorgvuldig gepland. Mijn moment zou komen op de dag van mijn pensioen. Ik had grote dingen bedacht. Maar m’n zoontje gooide roet in het eten. Hij was vijf toen ik hem in de tuin vond, met een vergrootglas, boven een mierennest. Hij glimlachte. Ik glimlachte ook. Toen wist ik dat ik mijn pensioen niet ging halen. Ik zou de eerstvolgende werkdag niet eens halen. Of althans, het einde ervan.

Dat was op een woensdag. Toen ik donderdag aankwam op kantoor kon ik nog met moeite een plekje vinden op de parkeerplaats. Ik was laat. De vergaderzaal zat vol. Er was iets aan de gang. Ik stapte binnen met het pistool dat ik jaren eerder via een vage kennis had gekocht. Ik schoot Dirk door zijn hoofd. Ik schoot wat in het rond, ze hadden het verdiend. Ik vertrok, stapte in mijn auto en reed naar huis.

Ik had van tevoren al besloten m’n gezin met rust te laten. Maar ze moesten wel pijn voelen, dus ik zou Boris meenemen. Hij stond kwispelend op me te wachten. Hij liep achter me aan naar binnen. Ik bond hem vast aan de salontafel. Ik pakte m’n jerrycan en goot de benzine in een cirkel om het tapijt in de voorkamer heen. Ik gooide de lege jerrycan weg, pakte het vergrootglas, ging zitten en liet de zon op één plek samenkomen.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard