Verhaal #256 • Afgesproken thema: Shoppen

Scherven brengen geluk – soms

‘Ga je mee shoppen?’, tetterde Sanne vanmorgen enthousiast door de telefoon.

Ik had eigenlijk geen zin, maar ik moest wel. Binnenkort trouwt mijn vriendin en ik heb nog niets fatsoenlijks voor het feest. Een jurkje moest er komen.

Het wilde niet echt vlotten. Na vijf winkels had ik slechts mijn standaard outfit gescoord. Een broek en een T-shirt. De volgende optie was een hippe tent, vol jurkjes, rokjes, bloesjes en trendy accessoires. Normaal mijd ik zulke winkels, omdat ik me er nogal een boerentrien voel. Vandaag maakte ik voor de bruiloft een uitzondering.

We waren de drempel nog niet over of er stond al een verkoopster voor onze neus.
Mijn linkerhand begon te kriebelen. Een teken van ergernis. Ik haat het als ze zo snel op je afkomen. Ik mompelde dat we zélf wel even rond zouden kijken. Sanne keek me verbaasd aan, maar ik schudde mijn hoofd en we liepen door. De verkoopster ging door met het opvouwen van kleding en liet ons even met rust. Het jeuken van mijn hand werd minder.
Toen ze het laatste hemdje had opgevouwen, liep ze in mijn richting. ‘Ben je op zoek naar iets speciaals?’, vroeg ze. Ze zag er belachelijk goed uit, onuitstaanbaar knap en hypermodern. Haar lange benen waren in een zwarte leren broek gestoken. De bordeauxrode blouse golfde om haar slanke bovenlichaam. ‘Ja, maar ik kijk zélf’, bitste ik. No fucking way dat die superieure tuthola mij in een door haar gekozen jurk ging hijsen. ‘Als je hulp nodig hebt, dan roep je maar.’ Ze was overdreven vriendelijk. Voorbeeldig zelfs.

Ik paste een jurkje waar ik bij voorbaat al geen goed gevoel bij had. Dat gevoel klopte. Mijn vetrollen kwamen er goed in uit. Als ik dit met kerst zou dragen, zou het verschil tussen mij en de traditionele rollade minimaal zijn. Miss Perfect zag me dralen voor de spiegel. ‘Wat een énig jurkje’, kefte ze. ‘Met een mooi jasje erop, ga je helemaal de blits maken.’
Mijn hand begon weer te jeuken. Zei ze dit nou expres om mij voor schut te laten lopen?

Het perfecte jurkje vond Sanne in een ander rek. Donkergroen zijde, een prachtig model. Ze gaf het aan mij en ik paste het. Het resultaat stemde me tevreden.
‘Het flatteert niet’, hoorde ik de verkoopster zeggen. ‘Het maakt je dik.’
Mijn blik werd troebel. Er ontstond kortsluiting in mijn prefrontale cortex. Adrenaline schoot door mijn lijf. Het werd zwart voor mijn ogen, chaotische flarden van gedachten schoten door mijn hoofd en mijn lichaam reageerde erop. Mijn voet schoot uit en ik schopte de spiegel kapot. Nee, ik schopte niet. Ik mááide de spiegel in stukken.
Scherven brengen geluk. Maar niet vandaag. Niet voor volmaakte vrouwen met dansende blonde krullen.
De scherf die ik van de grond griste, sneed in mijn vinger. Bloed welde op en druppelde op de grond. De verkoopster vroeg geschrokken of het wel ging. ‘Ik heb me nog nooit zo fantastisch gevoeld, bitch’, beet ik haar toe terwijl ik me naar haar omdraaide. Haar blik veranderde van geschrokken in verbijsterd. Mijn arm schoot uit. De scherf boorde zich in haar rechterwang, net onder haar oog.
Het effect was grappig; door het spiegelbeeld was er dubbel zoveel bloed. Terwijl ik een snee naar haar bovenlip graveerde, stootte ik een hysterische giechel uit.
In de politiecel is het oorverdovend stil. Ik laat de gebeurtenissen van vandaag nog eens de revue passeren en bedenk enigszins opgelucht dat ik mijn nieuwe broek en shirt misschien in de rechtbank aan kan.



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard