Cliniclowns

Eerder een stand van zaken

De laatste maanden werk ik hard. Zo hard dat mijn lichaam het soms niet meer kan bijbenen. Dan val ik neer en wordt het allemaal even zwart.

Maar het is niet anders. Op een gegeven moment moest de knop in mijn hoofd om. Niet meer kniezen, maar me voor 150 procent in mijn werk storten.
Dan heb ik tenminste iets.

Mijn klanten hebben niks door. Ik ben goed in net doen of alles oké is. Het is een rol waar ik makkelijk in schiet. Grapjes maken, een rare stem, misschien zelfs een stukje van een liedje zingen: het kost me zo weinig moeite dat ik soms ook bijna in die poseur geloof.

In het ziekenhuis zijn ze blij met me. De verpleegsters groeten me vrolijk als ze me zien. Dat helpt. Ook al is het maar voor even.

Afgelopen maandag zei mijn psychiater dat hij eigenlijk ook niet zo goed wist hoe het met mij nu verder moet. Een cliniclown had hij nog nooit als patiënt gehad. We vonden het beiden een mooi idee voor een filmscript, maar een paar uur later zat ik toch weer alleen thuis en was er niks veranderd.

De laatste keer dat ik haar zag, droeg ik nog andere schoenen dan die ik nu aan heb. Een paar dagen na die fatale ontmoeting waren ze namelijk helemaal op. Alsof mijn plots verzwaarde ziel ze in versneld tempo over het randje had geholpen. Ik kocht een nieuw paar op het internet en vroeg me bij het kiezen af of zij ze mooi zou vinden.
Inmiddels zijn deze ook bijna weer toe aan vervanging.

Laatst noemde iemand, ik weet zijn naam niet eens meer, mij te eerlijk. Dat ik te lief ben, hoor ik al jaren. Ik heb geen idee wat ik daar mee moet. In wat voor verwarrende wereld leven we als deze eigenschappen je worden verweten? Ik snap het niet, en ik wil graag geloven dat het mooi is dat ik zo’n iemand ben die dat niet kan begrijpen.

Deze week ging het eigenlijk best goed. Dat moet ik dan ook gewoon opschrijven. Dan kan ik het teruglezen als het weer slechter gaat.

Dit is dus geen afscheidsbrief of iets dergelijks.
Eerder een stand van zaken.

Morgen doe ik vier ziekenhuizen. De schoenen heb ik zojuist ingevet en een handje nieuwe ballonnen zitten in de tas. Ik ben moe, maar dat is goed. Slapen helpt het vergeten.
Totdat ik mijn ogen weer open doe en die versleten schoenen zie liggen in de hoek van de kamer. Dat zijn de moeilijkste momenten.

Standaard