Verhaal #246 • Afgesproken thema: Grijs

Twee klokken tikken sneller dan één

‘Willen jullie nog een koek? Ik heb nog. Ik krijg ze zelf niet op, hoor. Willen jullie nog? Mag best!’

Hij schuifelt de keuken in. Miranda en ik blijven achter op de bank en ik geef haar gauw een kusje.

‘Moet ik even helpen?’ roept Miranda na een tijdje naar de keuken.
‘Nee hoor, nee, ik red me wel. Ja. Willen jullie nog koffie of thee? Of iets anders?’
‘Ik help wel even’ zegt ze, en ze staat op.
Ik luister naar het tikken van de twee wandklokken. Een ervan slaat half drie.

‘Maar, ehm, hoe is het nu met u, eigenlijk? Ik bedoel, eh, zonder oma?’
Hij stopt even met kauwen en verlegt zijn blik van mij naar het raam. Hij kauwt verder terwijl Miranda naar hem kijkt met kleine lichtjes in haar ogen. Een vraag die zij ook wilde stellen.
‘Het is wel moeilijk,’ ademt hij uit, en hij voelt z’n mond weer sluiten.

De klokken tikken. Tik-tik-tak-tak. Tik-tik-tak-tak.

‘Overdag ben ik gewoon bezig met mijn dingetjes, he, ik houd mezelf prima bezig. Dan heb ik wat in de tuin en dan moet er weer wat met de laptop of dan valt er wat te doen voor de geschiedenisclub of ik maak weer wat boekjes. Ik ben wel druk hoor! En dan heb je dus niet zoveel last want je denkt er niet aan, maar als je dan moet koken en een bordje voor jezelf klaarzet en alleen aan tafel zit, dan mis je wel wat. Ja. Dan mis je haar.’

Een druppel wordt gauw van z’n wang geveegd.

‘Maar goed, ik had het ook al een tijd zien aankomen, he. Ze was gewoon steeds zieker en dan wen je er langzaam aan dat ze er niet meer zal zijn. Aan die gedachte dan. Ja. Ik heb geluk dat ik nog zo druk ben.’

Miranda denkt aan haar oma, ik kan het zien. Ik pak m’n schaaltje en neem een hap.

‘Lekkere koek hoor.’
‘Lekker he? Je mag er zometeen nog wel eentje meenemen hoor! Ik heb er toch genoeg. Krijg ze nooit zelf allemaal op. Willen jullie nog koffie of thee? Oh nee, jullie hebben nog. Pak ik nog wel een kopje. Die van mij is alweer op. Ja.’

En de klokken slaan. Weer een half uur dichterbij zijn vrouw.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard